Beste lezers, Zoals de meeste van mij gewend zijn schrijf ik eens in de zoveel tijd een update van mijn reisavonturen naar het buitenland. Dit keer vertoef ik Canada, Alberta, Edmonton. Edmonton, de hoofdstad van een van de 13 provincies van Canada, namelijk Alberta. Dit land dat bekend staat om zijn tweetaligheid Frans/Engels, hun symbool de Maple Leaf, de cowboys en hun ranches, de extreme kou en prachtige natuur is een avontuur op zich. Hoewel ik hier al eerder ben geweest voor een vakantie van 2 weken samen met Tom verbaas ik me opnieuw weer over een aantal dingen. Hierover zodadelijk meer. Allereerst de reis en de reden van deze reis! Na opnieuw twee en halve maand alleen te hebben gewoond aan de Kloezedijk te Lievelde na het kerstbezoek van Tom is het dan eindelijk zover. Ik zal afreizen naar Canada om daar weer samen met Tom te wonen en te leven. Ook is dit een uitstekende mogelijkheid voor mij om te ervaren hoe het dagelijkse leven er in dit magisch grote land aan toe gaat. Na eerst twee weken in China te hebben doorgebracht samen met collegax92s voor de inkoop van het vuurwerk voor dit jaar heb ik twee weken de tijd om opnieuw mijn koffer in te pakken en me voor te bereiden op de langverwachte reis. Op zondag 30 maart vlieg ik om 9.00uur met BMI richting London Heathrow voor een tussenstop om na 6 uur wachten door te vliegen met Air Canada naar mijn eindbestemming Edmonton. Ik was door Tom al voorbereid op het feit dat London Heathrow op geen enkele wijze gelijkenis heeft met de trots van Nederland: Schiphol airport. Het is mij wel vaker opgevallen dat wij als Nederlanders eigenlijk zo luxe gewend zijn dat veel dingen in het buitenland daardoor enorm tegenvallen in vergelijk met de Nederlandse variant. Ik stel me dus voor dat op LH alles niet zo duidelijk staat aangegeven als op Schiphol dus ik bereid me goed voor door precies uit te zoeken van welke terminal naar welke terminal ik me moet verplaatsen om bij de juiste gate te kunnen wachten op mijn aansluitende vlucht. Echter LH heeft het voor mekaar gekregen mijn ergste senario van een internationaal vliegveld te overtreffen. Wat een ongelooflijk zooitje is het daar. Blijkt wel weer dat wij als Nederlanders een stuk beter zijn in organiseren en zaken in goede banen leiden. Ik zal proberen mijn ervaring LH te beschrijven. Na een ietwat vertraagde maar goed verzorgde vlucht komt onze vliegtuigje aan op het vliegveld London Heathrow (LH). Ik zet mijn horloge meteen een uur terug en besef dat ik me in veel verschillende tijdzones zal begeven de komende uren wat mijn mogelijke jetlag gevoel alleen maar zal bevorderen. Het vroege opstaan en het uurtje minder door de zomertijd zullen hier ook niet positief aan bijdragen, maar uit ervaring weet ik dat ik niet al te heftig zal reageren op deze tijdsverschillen. Voor mij een kwestie van knop omzetten en mezelf voorhouden dat de tijd echt klopt die mijn horloge aangeeft ookal voelt het lichamelijk en misschien ook geestelijk anders aan. Goed, we zijn dus aangekomen op LH. De lampjes Fasten your seatbelts springen uit en meteen is er een hoop drukte en gestress van alle medereizigers die weg willen uit het vliegtuig alsof ze allemaal vliegangst hebben. Ik doe alles op mijn gemak want ik heb tenslotte 6 uur de tijd en het verplaatsen van terminal naar terminal zal echt geen uren in beslag nemen, dacht ik. Als we de slurf uitlopen lijkt het alsof ik meegenomen wordt in een massabeweging die niet meer te stoppen is. Ik volg de meute richting de andere terminals, spring nog net op tijd op de juiste roltrap om niet bij de verkeerde terminal uit te komen. Ik probeer de omgeving in me op te nemen en uit te zoeken of ik wel de juiste kant opga, maar werkelijk nergens staat ook maar iets aangegeven met een bordje of een teken. Opeens springt er een medewerker van LH voor mijn neus en vraagt mijn bestemming. Ik zeg Canada, Edmonton en hij knikt en loopt door. Ik kijk hem aan en denk: ja en nu? Hij zegt of wijst ook niet of ik goed ben of niet. Vaag. Ik vervolg mijn weg een volgende roltrap af en opeens staan we in een rij voor een bus naar Terminal 3. Ik check nog gauw mijn plattegrond van LH die ik bij het inchecken heb ontvangen waar bij Terminal 3 een vinkje staat, dus ik ga er vanuit dat ik goed zit. De bus neemt ons vervolgens mee over het hele vliegveld zo lijkt het. Ik kijk mijn ogen uit, want wat een zooitje overal, veel rotzooi, grijze omgeving en onduidelijke routes. Ik schrik van de totale ongeorganiseerdheid op het hele vliegveld, alles rijdt door elkaar, overal staan her en der wagentjes met bagage zonder personeel in de buurt. Het krantenbericht verschijnt weer op mijn netvlies waarin werd vermeld dat het in gebruik nemen van de nieuwe terminal 5 op LH voor veel oponthoud en onrust heeft gezorgd. Nou als je het mij vraagt ligt het niet aan die nieuwe terminal maar is het gewoon een algeheel organisatorisch probleem in London. Deze nieuwe terminal had het negatieve imago van LH moeten opvijzelen, maar dat werkt totaal averechts. Naar mijn idee zouden ze ook eerst de bestaande terminals moeten opknappen en de infrastructuur moeten verbeteren. In terminal 1 waar ik aankwam zag het er ook overal heel oud en viezig uit en waren ze overal aan het werk, tenminste overal stonden afzetborden maar ik heb geen werklui gezien. Het leek alsof het een heel oud verlaten vliegveld was. De bus remt opeens en we zien een schuifdeur wat de ingang voor terminal 3 moet zijn. We lopen de gangen in en passeren een mega rij aan mensen. Gang in, volgende gang in, nog een gang, weer een hoek om, weer een gang, allemaal gevuld met mensen, wachtende mensen, wachtende reizigers die allemaal een aansluitende vlucht moeten halen. Een aantal mensen begint zenuwachtig iets te lachen om deze vreemde en ietwat zorgwekkende situatie. Vele mensen raken een beetje in de stress als ze merken dat de rij ook niet snel oplost of zich verplaatst. Tickets worden gecheckt en horloges worden veelvuldig bekeken, maar helaas voor hen, de rij blijft en beweegt zich mondjesmaat voort. Uit het niets komen weer een aantal medewerkers van LH al schreeuwend aangelopen dat alleen de mensen voor terminal 3 in deze rij horen te staan. Aan hun gezichten te zien heeft hun mededeling niet het effect dat ze hadden gehoopt, want alle mensen blijven staan. Ze komen tot het besef dat al deze mensen die hier in de rij staan wel degelijk allemaal naar terminal 3 moeten. Er wordt een manager bij gehaald en die begint met haar armen te zwaaien en nog harder schreeuwend de medewerkers op de kop te geven dat de rij zo lang is. Zoals te verwachten reageert geen enkele (voornamelijk mannelijke) medewerker hier op en gaan gestaag door met het controleren van de paspoorten en boarding passes . Enkele mensen komen op dit punt, na zeker een kwartier met de bus, en ruim een half uur in de rij te hebben gestaan erachter dat ze bij de verkeerde terminal staan (hoewel ze hier net door andere LH medewerkers naartoe waren gestuurd). Ze wringen zich snel uit de rij en beginnen te rennen zonder een idee te hebben waarheen. Er is ook geen medewerker die de moeite neemt hen te wijzen waar ze heen moeten. Ik krijg het ook een beetje benauwd en hoop vuri g dat ik wel goed sta zodat ik niet weer met de bus naar een andere terminal hoef. Na 3 kwartier wachten kom ik bij de controle aan, er wordt niks gezegd dus ik interpreteer het maar dat dit betekent dat ik bij de juiste terminal ben. Ik ga door naar de security check. Ik snap nu ineens waarom de rij zo ongelooflijk lang is. Het 10tal medewerkers dat hier staat zijn werkelijk onuitstaanbaar. Ze letten totaal niet op, zijn drukker met elkaar dan met de passagiers, en tot mijn grootste verbazing laten ze mensen gewoon meerdere keren door het poortje gaan terwijl deze geen rood licht of geluid produceerde. Grappige is wel dat iedereen zijn schoenen moet uitdoen waardoor de mensen halverwege de rij al druk bezig zijn hun schoenen uit te doen, ondertussen ook nog door te schuiven in de rij, daarnaast ook al hun handbagage nog moeten vasthouden en zich vervolgens generen wanneer ze zien welke sokken ze vanmorgen hebben aangetrokken. Lachend bekijk ik deze massabeweging van mensen en vraag me werkelijk af wat het toch is dat de mens zich steeds wil verplaatsen over de wereld en daarbij ook eigenlijk niks anders doet dan zichzelf en heel veel bagage heen en weer sjouwen. Een man achter mij vraagt waar ik naartoe vlieg. Ik beantwoord zijn vraag en raak met hem in gesprek. Hij legt mij uit dat hij de hele afstand naar deze terminal moet afleggen alleen om een boarding pass te halen nadat in Nederland op Schiphol de printer ermee was gestaakt om boarding passes te printen. In Nederland gaat dus ook wel eens iets mis. Ik heb echt te doen met deze man en zijn vrouw. Zij hebben er nu ruim een uur over gedaan om hier te komen, moeten zo nog hun boarding pass halen en vervolgens nog helemaal richting terminal 1 om hun aansluitende vlucht te halen die over 2 en half uur vertrekt. Ik hoop voor ze dat ze het halen. Hehe, eindelijk ben ik dan op terminal 3. Ik wandel een grote ruimte vol winkeltjes, mensen en geluiden binnen. Dit is een welkome verandering van omgeving. Blij dat ze hier wel borden hebben met vertrekkende vluchten zie ik tot mijn opluchting dat mijn vlucht erop staat en ik dus rustig hier nog 4 uur kan gaan wachten tot ik in het vliegtuig van Air Canada richting Edmonton kan stappen. Ik ga tussen de massa mensen zitten op een bankje en bekijk met veel plezier het doen en laten van de andere wachtende reizigers. Steeds vaker zie ik de gelijkenis tussen mensen en mieren. Als je goed kijkt doen mensen ook niet anders dan spullen rondsjouwen en zich in massax92s voortbewegen. Her en der zie je een individu die opvalt in de massa door zijn gedrag of kledij. De uren vliegen snel voorbij en ik begeef me richting de gate. Dit verloopt allemaal erg soepel, hoewel het weer zox92n 15 minuten lopen is. Ik heb het gehaald, ik zit in het vliegtuig richting mijn geliefde. En tot mijn geluk zit er een hele leuke meid uit Calgary naast mij waar ik gezellig mee klets en ervaringen uitwissel. Ik laat LH achter me om er pas over 5 weken weer terug te keren….. Van de hele reis vond ik het wachten bij de bagageband op Edmonton International airport nog het langst duren. Mijn koffer laat wel erg lang op zich wachten. Ik probeer Tom te smsen, maar helaas geen bereik. Ik tuur nog een keer de hele band af met mijn ogen, maar niks bekends te zien. Er bekruipt me een onrustig gevoel dat mijn bagage misschien wel is blijven steken op een karretje ergens op LH. Ach eigenlijk kan me dat op dit moment even niet zoveel schelen, ik wil gewoon naar Tom toe nu. He, ja eindelijk daar rollen mijn koffers achter elkaar de band af. Snel sleur ik ze op het karretje en loop ik met een klein huppeltje richting de uitgang. Door de klapdeuren die open en dicht gaan zie ik hem al staan. Met zijn lange gestalte en hoopvolle ogen steekt hij ruim boven de wachtende mensen uit en ik voel de tranen en het warme gevoel bij me opkomen, ik ben thuis, thuis bij mijn vriendje. Met een lange warme knuffel en een dikke zoen begroet hij me in Canada. Ik weet meteen dat we een heerlijke tijd met zijn 2en tegemoet gaan. Snel lopen we richting zijn auto, nou zeg maar rustig bolide. Jeetje wat is hij groot, maar mooi. Een mooie grote zwarte en stijlvolle Jeep die Tom vol trots aan me showt. Ik voel me haast een beroemdheid dat ik met zox92n luxe vervoer wordt opgehaald. We laden de bagage in en gaan richting zijn appartement in Edmonton. Meteen herken ik weer de omgeving van onze vorige reis. Toch voelt het allemaal nog een beetje als een roes, een droom. Ik blijf Tom aankijken om te beseffen dat hij echt is en dit allemaal echt gebeurd. Ik ben er, het is allemaal goed gegaan, en de langverwachte periode begint, vakantie bij mijn liefje in Canada. Het was een lange reis, en ik voel dat mijn hoofd en lichaam aangeven dat het 2 uur x91s nachts is geweest en ik nu echt moet gaan slapen, maar ik verzet me ertegen en concentreer me op het feit dat mijn geest ook nog moet landen in Canada. We komen aan in zijn prachtig ingerichte, centraal gelegen appartement: op loopafstand van het centrum, van de CN tower waar het kantoor van de klant zit waar hij nu voor aan de slag is, van een groot sportcentrum met zwembad, van een winkelcentrum met grote supermarkt, en… met een Tim Hortons(voor de mensen die nog nooit in Canada zijn geweest, dit is de Canadese versie van de Starbucks, en voor wie nog nooit in het buitenland is geweest, dit is een soort McDonalds maar dan met koffie, thee, warme choco en broodjes en koekjes, hier in Canada is het zo dat voor elke Tim Hortons waar er ontzettend veel van zijn overal altijd een mega rij staat bij the drive through, het is er altijd druk, dag en nacht!) voor de deur. Hij laat een bad vollopen en maakt me wat te eten zodat ik langzaam aan mezelf voel landen in dit walhalla. Tom legt me alvast het een en ander uit hoe het werkt hier omdat hij morgen alweer moet werken en ik dus overdag veelal alleen zal zijn. Na een goede nachtrust en een gezellig en stevig ontbijt samen aan de keukentafel vertrekt Tom richting zijn werk. Ik besluit om het appartement verder t egaan verkennen en hoe kun je dat nu beter doen door schoon te maken. Het was alweer een tijdje geleden dat dit grondig was gebeurd dus ik leef me er lekker op uit met een Nederlands cdtje op de achtergrond. x92s Middags besluit ik een rondje te wandelen om de omgeving verder te verkennen en eindig in de supermarkt op nog geen 5 minuten lopen om wat spullen voor het eten vanavond in huis te halen. Meteen vallen me weer een aantal typisch Canadees /Noord-Amerikaanse dingen op waar ik me op een eerdere reis ook al over heb verbaasd. Alles is zo groot hier. Ze meten hier duidelijk niet met halve maten. Of je doet het goed en groot of je doet het niet. In de supermarkt schrik ik dus een beetje van de mega pakken melk, jerrycans met sinaasappelsap, grote hompen vlees, joekels van potten mayonaise etc. Ik koop alleen het hoognodige want anders kom ik nooit heel thuis als ik al die mega pakken mee moet sleuren. Ik besluit de volgende keer mijn rugzak mee te nemen om meer te kunnen vervoeren. Maar niet alleen de etenswaren zijn groot verpakt, ook de mensen rijden graag in grote autox92s, soms zelfs een soort bigfoot autox92s. Hummers en grote pick-up trucks zijn hier de normaalste zaak van de wereld, en de auto van Tom (Ford Escape) is dan ook een heel gewone maat en model. Of het nu zo is doordat de mensen hier ook groter zijn dat ze alles groot willen, of doordat alles zo groot verpakt is dat de mensen zo groot zijn geworden ben ik nog niet over uit, maar een ding is zeker het overgrote deel van de Canadese man is vele malen breder (lees brede borstkas en grote gespierde armen) dan een gemiddelde Nederlander. Dit is ook een van de dingen die ik als het eerst tegen Tom zei toe ik aankwam: Hxe9 wat ben je groot geworden. Tom is dus al behoorlijk geintegreerd en begint ook de maat van de Canadese man aan te nemen. Ik wijd het maar aan het feit dat hij hier veel avonduren doorbrengt in de sportschool. Hij is een stuk gespierder en breder geworden, maar let wel, je hoort mij niet klagen hoor…..:-)) Wat verder nog typisch is voor hier vind ik het feit dat alles statisch geladen is. Als ik Tom een zoen wil geven bijvoorbeeld, dan moeten we elkaar eerst even gewoon aanraken om er zeker van de zijn dat er niet een vonk over springt als je met je lippen tegen elkaar aankomt, dit gebeurt je 1 keer en dan leer je dat wel af. Ook mijn haren staan geregeld overeind, en bij het aankleden knettert het aan een stuk door. Een rare gewaarwording, maar je went er aan. Waar dit precies aan ligt is me niet geheel duidelijk. Verder het weer, het is hier fris maar niet ijskoud (meer). Eigenlijk schijnt dagelijks de zon en hoef je niet constant een regenpak of paraplu mee te zeulen want het regent hier nauwelijks. Als hier iets uit de lucht komt dan is het sneeuw. Afgelopen weekend kregen we ook nog weer even een sneeuwstorm over ons heen waardoor alles nu weer een beetje wit is, nadat de sneeuw net weer zox92n beetje was verdwenen. Het geeft wel een mooi gezicht dat alles met een laagje wit is bedekt. Vorige week was het gewoon zonnig en zo rond het vriespunt. Ik had een vest aan en als ik naar buiten ging een jas aan met das om. Maar werkelijkwaar hier moet het echt ijs en ijskoud zijn geweest want ik vond het toen nog best fris maar er kwamen mijn Canadezen integen die gewoon een korte broek droegen en zelfs slippers!! Ik begreep hier niets van en kon me niet voorstellen dat ze het niet ijskoud moesten hebben. Maar Tom zelf loopt overdag ook gewoon in een t-shirtje. Hij zegt ook, dit is gewoon lekker weer, warm in vergelijking met de temperaturen die we de afgelopen maanden hebben gehad. Ik schud mijn hoofd en vraag me af of ik ooit een Canadese winter zou overleven. En dan nu even een overzicht van een aantal avonturen die Tom en ik hier al samen hebben beleefd: Vorige week dinsdag zijn we naar een ijshockey wedstrijd geweest van de Edmonton Oilers tegen de Calgary Flames. Dit is een type Nederland-Duitsland wedstrijd en er staat veel op het spel. Ik ben dus erg benieuwd en bereid me voor op een overvol stadion met enthousiaste en misschien zelfs overfanatieke supporters. Tom heeft op het laatste moment nog kaartjes kunnen regelen, nadeel is alleen dat we niet bij elkaar kunnen zitten, er zitten 2 rijen tussen en na 2 pogingen om te ruilen staken we deze want het is bomvol en het zijn voornamelijk grote chagrijnig kijkende mannen die om ons heen zitten en niet echt bereid lijken om op te schuiven. In de pauzes, die er na elk 20 minuten zijn, want een wedstrijd bestaat uit 3 keer 20 minuten, gaan we bij elkaar zitten en halen we bier en popcorn, zoals het bij zox92n wedstrijd betaamd. De wedstrijd zelf is helaas wat slap, er zijn geen gevechten en de Edmonton Oilers laten zich inpakken door de Calgary Flames. Toch schreeuwen wij met de andere Edmonton supporters fanatiek : Letx92s go Oilers, mee. Het gaat er hier vredig aan toe, heel anders dan een voetbalwedstrijd Ajax-Feyenoord in Nederland. Hier zitten alle supporters door elkaar en ieder schreeuwt voor zijn eigen club. Uiteraard wordt de scheidsrechter soms uitgemaakt voor weet ik veel wat, maar daar blijft het bij. Want ook na de wedstrijd gaan alle 15.000 toeschouwers rustig naar buiten en begeeft de meute zich net als ons richting de metro, op weg naar huis. Het was een geweldige ervaring om een keer mee te maken, in zox92n groot overvol stadion, en de sfeer die er heerst. Lekker keihard meejoelen als het wel of niet goed gaat en wild opspringen en elkaar in de armen vliegen als er een doelpunt wordt gescoord. Geweldig! Afgelopen weekend zijn we met zijn 2en er een weekendje op uit getrokken, richting Red Deer welteverstaan. Red Deer ligt precies tussen Edmonton en Calgary op ongeveer anderhalf uur rijden (dat is hier niks in vergelijking met Nederland, hier draaien ze hun hand er niet voor om want je rijdt dan voornamelijk Highway en dat is xe9xe9n rechte weg en aangezien de autox92s hier voornamelijk automaten zijn en uitgerust met cruise control is zox92n afstand afleggen eigenlijk een kwestie van stuur vasthouden en wachten tot je er bent). Vrijdag eind van de middag vertrekken we met onze zwarte bolide met Tom achter het stuur. We hebben geboekt bij een ranch waar we de volgende dag op de ranch zullen helpen en gaan paardrijden. Omdat het al snel donker wordt en de ranch zo afgelegen ligt dat het zelfs geen adres heeft hebben we wat moeite met het vinden van de juiste weg er naartoe. Lang leve de mobiele telefoon en al bellend met de eigenaar van de ranch begeleid hij ons naar de Ranch Road en de juiste zandweg richting hun ranch: Rolyn hills ranch. Het zijn bijzonder vriendelijke mensen, zoals eigenlijk alle Canadezen hier, zox92n vriendelijk volk heb ik nog nergens meegemaakt, daar kunnen ze in Nederland nog een voorbeeld aan nemen. Ze hebben van buitenaf gezien een niet al te groot huis maar zoals bij veel andere woonhuizen achteraf hebben ook zij een mega kelder onder hun huis waar ze gastverblijven hebben. Wij nemen onze intrek in onze kamer en genieten van een heerlijke nachtrust weer op de boerderij. We voelen ons meteen erg thuis en x92s ochtends aan het ontbijt wordt er dan ook gezellig gekletst en gebabbeld over onze ervaringen, de wilde verhalen van de eigenaar Rob en de reisverhalen van de andere gasten. Lynda, Robx92s vrouw, zorgt voor een uitgebreid en heerlijk ontbijt. Ondertussen is het hevig gaan sneeuwen. Alles ziet wit en het waait er behoorlijk bij, dus het trekt nog niet meteen om naar buiten te gaan. Maar er is werk te doen, dus Tom en ik kleden ons goed aan en gaan samen met Rob richting de stallen (de andere gasten vertrekken voor hun volgende bestemming). Rob neemt ons eerst mee naar de kalveren, deze verblijven in een buitenverblijf zoals eigenlijk alle beesten hier, bijna elke ranch heeft grote buitenverblijven en maar weinig echte stalruimte hier, waarschijnlijk komt dit omdat ze hier vooral vleesvee houden en geen melkvee. Nadat we ze hebben gevoerd gaan we met de terreinwagen (soort opgevoerde golfcar) en de hond de heuvels in. Omdat ik geen cowboyhoed heb in tegenstelling tot Rob en Tom heb ik mijn muts op, maar ik begrijp nu waarom een cowboyhoed zo handig is, want met deze sneeuw en wind waait bij hen tenminste niks in de ogen! We zoeken de heuvels af naar de paarden, ja want als er paard gereden moet worden dan moeten eerst de paarden opgezocht en opgehaald worden uit de mega uitgestrekte weilanden die zich in dit heuvelgebied bevinden. Het is een geweldig leuk ritje, maar wel erg koud, de wind snijdt en de sneeuw doet koud aan, maar we laten ons niet kennen en tuffen vrolijk door. Als we de kuddes hebben ontdekt rijdt Rob er rustig achteraan en weten de paarden dat ze naar huis moeten en ze zetten de draf in richting de ranch. Het geweldige is, vind ik, dat deze paarden waar ze ook zijn hier in de heuvels, vrijwel altijd hun weg naar de ranch feilloos kunnen vinden. Zo ook nu, binnen no time staan ze tussen de hekken te wachten op ons. Met een sterk staalte cowboy ervaring werpt Rob zijn lasso in een keer om de kop van het paard dat hij voor mij bedacht had: slome Jo, dit is een oud paard en is gewend om vreemde mensen op zijn rug mee te dragen. Vervolgens wordt de iets wildere en jongere hengst Salty uit de groep gehaald voor Tom. Tom en ik brengen onze paarden naar de stal om ze daar helemaal schoon te borstelen en klaar te maken om te zadelen. Als de paarden eindelijk gereed zijn klimmen we bij ze op de rug om nog snel een kort ritje te kunnen maken voordat de lunch geserveerd wordt. We trekken een klein stukje de heuvels in om alvast een beetje het gevoel te krijgen met ons nieuwe vervoermiddel en hoe het nu ookal weer werkt dat paardrijden (aangezien Tom en ik beide hooguit 1 of 2 keer op een paard hebben gezeten). Rob heeft ons gelukkig van die grote dikke paardrijjassen gegegeven waardoor ons hele lichaam is bedekt en beschermt tegen de sneeuw en koude wind, hier zijn we hem dankbaar voor want het begint alleen maar harder te sneeuwen. Na een half uur zetten we de paarden op stal om te gaan genieten van de wederom uitgebreide en overheerlijke lunch die Lynda ons voorzet. Het is erg gezellig, want hun zoon en kleinzoon komen ook eten. Ik geniet van de wilde mannenverhalen die over tafel gaan, zeker als we Rob vragen naar de onmundig grote rendier- en buffelkop die als pronkstukken aan de muur hangen. De jachtverhalen komen los…Hoewel ik niet weet of ik de moed heb om een dier ook echt dood te schieten lijkt het me wel ontzettend gaaf om het een keer mee te maken zox92n jacht. Je zult toch zox92n groot en machtig beest ineens voor je hebben staan en dat je dan je geweer trekt en richt…..en ja of je hem dan doodschiet dat is dan afhankelijk van je schietkunst, je moed en je principes. Na de lunch is het tijd voor het echte werk, we gaan een grote tocht door de heuvels maken met onze paarden. Eerst moeten Tom en ik met aanwijzingen van Rob een beetje in de juiste move komen laat ik maar zeggen. Hoe beweeg je op de rug van zox92n paard en hoe laat je het paard bewegen zoals jij dat wilt. Dit hebben we vrij snel onder de knie en al dravend en galopperend trekken we door de heuvels. In een woord: prachtig. Zo uitgestrekt en vredig, zo ver je kunt kijken zie je grasland met bos en verder niets, geen huizen, geen wegen, niks. Stilte. Ik kan me helemaal voorstellen dat ik me hier uitstekend zou kunnen vermaken door gewoon alleen met een paard rond te trekken en te genieten van de puurheid van deze omgeving. Nu is alle gras helaas dor en bruin, en er zitten geen bladeren aan de bomen, maar in de zomer moet dit een paradijsje zijn. We trekken ver rond maar helaas komen we geen wild tegen ookal zien we vele verse sporen in de sneeuw. Het is ondertussen gestopt met sneeuwen en het zonnetje schijnt nu heerlijk in ons gezicht en de wind waait door onze haren. We genieten met volle teugen. Na 2 en half uur rijden begin ik toch wel een beetje pijn aan mijn billen en rug te krijgen. Ik ben dit duidelijk niet gewend en vrees al voor de spierpijn die zal volgen. Rob besluit de korte route naar huis te nemen, die nog zeker een uur zal duren… We moeten stijl de heuvels op en nog stijler weer naar beneden, wat soms best eng is omdat op veel plekken nog sneeuw ligt. Maar onze paarden doen fantastisch werk en begeleiden ons netjes weer richtig de ranch. Vlak voor we thuis zijn geven Tom en ik nog even extra gas om nog voor een laatste keer te genieten van de heerlijke snelheid en het gevoel van vrijheid wanneer het paard in galop over de heuvels draaft. Geweldig. Weer op de ranch stallen we de paarden en Rob zal ze weer afzadelen en naar de groep brengen. Wij moeten er alweer vandoor omdat we nog richting Rocky mountain house willen, een stadje anderhalf uur verderop. Met spijt in ons hart nemen we afscheid van deze geweldige mensen en hun prachtige ranch, ik droom stiekem dat we hier in de zomer nog eens terug komen. In de auto schieten we in de lach en kreunen we het uit van de spierpijn, au au wat doen onze billen zeer en ooooh wat is onze rug stijf en gevoelig. We besluiten om het Quad/ATV rijden voor morgen af te zeggen want het is opnieuw gaan sneeuwen waardoor het toch te gevaarlijk zou zijn, maar ook om onze billen en rug te ontzien want die kunnen niet nog een middag van hobbels en heuvels aan. We boeken een mooie hotelkamer met een bad en gaan lekker met onze stijve rug en rode billen in een warm bad zitten om bij te komen en na te genieten van een geweldig avontuur. De volgende dag rijd ik de 3 uur durende rit terug naar huis. Ik heb er schik in, want de wegen zijn rustig, het uitzicht prachtig (ranch, vee, weilanden, wit besneeuwde dennen, reexebn, paarden, ranch, vee, weilanden……) en de auto rijdt als een zonnetje. Als we in Edmonton aankomen, een stad met meer dan een miljoen inwoners, word ik toch wel even zenuwachtig. Het gaat hier met 5 banen tegelijk het centrum in en het is altijd druk, en als je dan zox92n mega auto of nog erger een mega truck naast je hebt rijden dan slik je toch wel even. Maar met de goede aanwijzigingen van Tom weet ik mijn weg te vinden en stuur ik ons veilig richting de parkeergarage onder het appartementencomplex waar we nu even samen wonen. Ik ben best trots op mezelf, want ik kan toch even zeggen dat ik in een miljoenenstad heb gereden, en aangezien het beviel us het wellicht voor herhaling vatbaar, nou wellicht, zal wel moeten aangezien we hebben gepland over 2 weken naar Vancouver te rijden wat ongeveer 13 uur rijden is dus dan zullen we moeten afwisselen met sturen, maar geen probleem, ik zie er naar uit! Verder hebben we die dag voornamelijk in het bubbelbad van het zwembad hiernaast en op de bank vertoefd om maar niet teveel te hoeven bewegen en zodoende niet teveel te hoeven kreperen van de spierpijn. Hier ga ik het voor nu even bij laten, pffff ik zie dat ik alweer bijna 7 kantjes heb volgetikt. Er is ook zoveel te beleven hier. Het is weer een mega verhaal geworden, maar ik hoop dat jullie het met veel plezier hebben gelezen. In ieder geval kan ik je zeggen dat ik het met veel plezier heb geschreven. Enne denk maar niet dat dit het laatste avontuur was, want er komt nog veel meer. Zoals ik al zei gaan we nog naar Vancouver, maar morgen gaan we eerst voor 5 dagen naar……LAS VEGAS, baby!!!! Hahaaaaa, gaaf he. Tom heeft dit helemaal in het geheim geregeld. Hij zat me al lekker te maken dat hij een verassing had en zondag heeft hij me verteld dat we 5 dagen in deze stad van de entertainment gaan vertoeven in het enige echte MGM Grand hotel&casino. Echt ontzettend spannend!! Voor het eerst naar de USA!!! Ik heb er zin in en ben erg benieuwd. Maar hierover zullen jullie meer lezen in een volgend avonturenverhaal. Voor nu wens ik jullie veel voorjaarszon toe en alle goeds. Ook krijgen jullie vele groeten van Tom en hopen we dat jullie uitzien naar een nieuw avontuur van ons hier in Noord-Amerika. Tot de volgende keer. Liefs Maxefke & Tom

Hallo mensen!!!

Ik ben Maxefke! Welkom op mijn webpagina ! Lees snel verder over mijn avonturen in China door op een van de categoriexebn links te klikken of check de foto’s !!

Lieve mensen,

hoewel ik nu zelf alweer ruim een maand in Nederland vertoef en me dit uitstekend bevalt, heb ik nog wel vrienden en kennissen in China die daar wonen, werken of studeren. Een daarvan is Joris de van de Schueren. Ik heb hem in de mei vakantie ook opgezocht in Lijiang. Hij is daar professor Engels aan de universiteit en doet verder veel goed werk voor de lokale (wees)kinderen. Onlangs kreeg ik van hem zijn verslag gestuurd van een vakantie die hij voor weeskinderen van het weeshuis in Lijiang had geregeld. Bewonderenswaardig hoe hij het allemaal weer voor elkaar krijgt en geweldig hoe hij het weer omschrijft. Lees het verhaal hieronder en geniet mee van de mooie dingen in de wereld………

x91De paden opx92.

Na de enerverende ervaring(en) in Urumqi, in het hospital, vlogen we terug naar Kunming over Chongqing.. Na een 5 uur vliegen, met een pauze van 1,5 uur in Chongqing, kwamen we aan en gingen naar ons hotel. Ik had verwacht dat ik de 15de. Augustus op het kantoor van de Netherlands Business Support Office langs kon komen, maar dat werd een dag uitgesteld. Nadat alles wat afgerond moest worden, afgerond was, gingen we door, terug naar huis, naar Lijiang.

Thuis terug aangekomen hadden we een paar dagen rust, voordat we weer druk in de weer zouden zijn met de weeskinderen uit het weeshuis voor etnische minderheden.

Ik had een vakantie voor hen kunnen organiseren; voeding, transport en overnachtings-mogelijkheden, voor kinderen en begeleiding, voor zox92n 400 personen. Ik nam contact op met het busverhuurbedrijf en kreeg tot mijn grote schrik te horen dat onze boeking was gecancelled. Alles vergeten?! Alles wat ik had geregeld voor deze kindervakantie? Ik zat met mx92n handen in het haar, wat moest ik doen? Gewoon maar zeggen dat alles was gecancelled? Nee, dat kon toch niet? Dan zou ik een goede 2 maanden voor niets hebben gewerkt aan een vakantie voor x91mijnx92 J kinderen? Ik vertelde dit probleem aan een Chinese leraar waarop hij enigszins sarcastisch, en honend lachend, opmerkte; x93Then you ask the military, they have enough they donx92t usex94.

Ik was enigszins de wanhoop nabij, maar besloot inderdaad contact op te nemen met de commandant van de eenheid Chinese bergtroepen in Lijiang, die niet waagt, die niet wint, en: nee heb je, ja kun je krijgen. Ik ging dus op pad naar de kazerne en werd met grote belangsteling en alle hoffelijkheid naar de commandant (een generaal) gebracht. Ik vertelde hem van mijn plannen die ik had gemaakt en dat op het laatste moment alles gecancelled was, of hij mij misschien, a.u.b. kon en wilde helpen. Hierop keek hij me indringend en nadenkend aan, gebood een soldaat mij nog wat meer thee of iets anders wat ik wilde drinken, te geven. Vervolgens telefoneerde hij 2 maal, en tenslotee zat hij tegenover mij met een brede lach op zijn gezicht , en liet mij weten dat alles in orde was. Wanneer wilde ik vertrekken?

De dag brak aan dat we naar het weeshuis moesten, 20 augustus, een dag om nooit meer te vergeten. We gingen met de bus naar het weeshuis, moesten een keer overstappen maar kwamen op tijd aan. En daar stonden we dan, in het weeshuis, te wachten op wat komen ging. De kinderen waren net klaar met hun ontbijt, afruimen, afwassen, naar hun dormitories voor hun baggage, en tenslotte naar het centrale plein.  Plotsklaps gillende sirens, en politiewagen, 6 in totaal, en een 12 wagens kwamen het terrein op denderen.. De wagens werden opgelijnd geparkeerd, de politiemensen en militairen stapten uit, stelden zich op, en hun C.O. kwam naar mij toe, sprong in de houding, meldde zich bij mij af en meldde zijn mensen gereed.

De kinderen en (bege)leiding werden verdeeld over 10 vrachtwagens, de overige 2 waren voor x91beddenx92, u weet misschien wel, uitklapbare britsen, matrasjes, lakens, dekens, hoofdkussens, en in de andere vrachtwagen een complete keuken met al het keukengerei, eten, genoeg voor 2 weken!!!  terwijl we slechts 1 week hadden gepland, drinken, serviesgoed en bestek (chopsticks J).  En daar gingen we, 2 politiewagens voorop met sirens en zwaailichten, vervolgens 6 vrachtwagens, 2 politiewagens met zwaailichten, de laatste 6 vrachtwagens en afsluitend 2 politiewagens eveneens met zwaailichten. Dwars door Lijiang naar de weg waar onze reis zou beginnen. U kunt zich voorstellen we trokken engszins bekijk.. ^ politiewagens met seirene en zwaailichten, 12 vrachtwagen, met voorin rijder en bijrijder, achterin iets van een 40-tal mensen/ kinderen en 2 militairen bij de laadklep.

We reden naar het noorden, naar Shangri-La richting WeiXi en vervolgens door naar een legerkamp vrijwel aan de grens met Xi Zang (Tibet). Alles was in een razend tempo gegaan, de politie wagens hadden we achtergelaten in Lijiang. Daarna in een behoorlijk fors tempo doorgereden, onderweg even gestopt voor lunch, en vlot weer verder. De avond werd gevuld met heerlijk Tibetaans eten, zingen en er waren enkele dames soldaten die Tibetaans dansten voor ons. Nadat de kinderen waren gaan slapen, dronken wij, x91de leidingx92 nog een glaasje Chinese witte wijn (53%) op de geode afloop van een eerste dag en op de dagen die nog zouden komen, voor ook wij naar bed gingen.

De volgende dag was het om 4 uur reveille, nog slaperig werden we meegenomen door de bergtroepen. Voor ieder kind was er een militair en dat was ook wel nodig ook! Lopend vertrokken we de bergen in ricting x85 het westen, richting grens met Myanmar. Het was een zwaar vermoeiende dag want men was vergeten bergpaden aan te leggen, zodat alles over de kale rotsen moest, langs rotswanden die tot ver de hemel in reikten, en langs afgronden waar,als je zou kunnen parachutespringen, een prachtige vrije val zou kunnen maken voordat je je parachute zou open trekken, erg diep dus.

Het werd donkerder en donkerder en er werd kamp opgeslagen. De militairen gingen druk in de weer en binnen een half uur was er kampement gelegd voor iedereen, beschut tegen wind en regen  had iedereen een slaaplaats in de x91open luchtx92. Eten werd er gemaakt, vlees op een spies, groenten en rijst gekookt op een hele speciale manier. Beiden werden in een pakketje van bladeren (bamboe) gepakt, vervolgens werd van stenen een x91overtje gemaakt, hierop het pakketje gelegd en onder de steen een vuur gemaakt. Als het was opgebrand, werd het pakketje x91nagekooktx92 op de restanten hout die nog nasmeulden en nog steeds erg heet waren. Resultaat: een overheerlijke maaltijd en niet of nauwelijks rook.

De volgende dag was het reveille om 5 uur x91s ochtends en na kamp te hebben opge-broken, trokken we verder richting grens met Myanmar. We kwamen aan in Congshan. Hier kondern we weer overnachten in een legerkamp. Iederen was toch wel erg moe, toch fantastisch die uitvinding genaamd berpaden, moesten ze hier ver weg van alles en iedereen toch ook maar eens toepassen, misschien goed voor het toerisme? J

De dag daarop konden we wat x91uitslapenx92. I.p.v. 5 uur was het nu half 7 L. Overall/ reveille. De vrachtwagens die ons eerst gereden hadden naar Shangri La waren vervangen door andere. Instappen en we reden weer, nu zuidwaarts richting BaoShan., langs de grens met Myanmar. Regelmatig zagen we hier militaire en politie controles want aan de grens hier met Myanmar(het voormalig Engels Burma) is er het enorm grote drugsprobleem i.c. smokkel. Daarbij komt dat in Myanmar de nodige plantages van de diverse drugsbaronnen zijn, die, ter beveiliging van hun real estate, een eigen legertje hebben, waar, vanwege corrupie, de Myanmar regering geen grip op heeft, de Chinese regering  het illegale circuit zoveel mogelijk wil verhinderen, Chinese militairen  toch wel als zenuwachtig zijn te karakteriseren, omdat deze prive legertjes uitgerust zijn met, naast de nodige Amerikaanse M16, de nodige geleide projektielen, die zo af en toe ook nog wel worden gebruikt, waardoor de Chinese militair eerst zal schieten en dan zal vragen, mocht er iets gebeuren, de zgn. x91trigger happinessx92. Er gebeurde gelukkig niets en we kwamen veilig aan in Baoshan. Ook hier konden we weer slapen in een legerkazerne.

De volgende dag, de op een na de laatste, begonnen we onze terugreis, we redern naar het noorden. x91s Avonds zouden we bij Lhase Hai ergens in de natuur blijven slapen. Voor de kinderen natuurlijk weer reuze spannend. Lhase Hai is een groot zoetwater bergmeer, vergelijkbaar met de Vinkeveense plassen. Niet zo hoog als Lijiang met haar 2.100 meter hoogte, maar 1.900 meter hoog is toch wel aardig hoog hoor, nietwaar? Ja het is nog steeds niets in vergelijking mat Lugu Hu, waar de Mousou-people wonen, op haar 3.000 meter hoogte, maar toch.

In Lhase Hai moesten de kinderen met de hulp van de militairen zelf hun kamp en slaapplaats maken. x91s Avonds hadden ze met de militairen een zeer spannend spel, waar het erom ging dat de ene groep, soldaten en politie speelden en de andere groep misschien wel smokkelaars, of niet?  Dat was de vraag hetgeen het allemaal extra spannend maakte voor de kinderen. Daarbij waren, speelden, de soldaten opstandige Mongul people, of de weerspannige Yi, of de x91geslepenx92 Han, of de onverstoorbare Zang (Tibetaan). Al met al toch nog redelijk ingewikkeld, want wie was nu x91the bad guyx92?. Na afloop was er weer een moment van zang en dans (Zang, Naxi, Lisu of Yi etc.) voor iedereen weer ging slapen, voor de laatste maal deze vakantie.

De laatste dag, we konden nu echt wat langer uitslapen i.p.v. half 7 was het nu 7 uur reveille J.  We stonden op en plotsklaps leek het wel of er een algemeen alarm afging de soldaten renden en waren enorm druk het hele kamp a.s.a.p. (zo snel mogelijk) op te breken en in te ruimen. Ik begreep het niet en vroeg waarom? Ja, ja, ja, later, later.

We vertrokken richting Lijiang. Alles liep gesmeerd en binnen een half uur zagen we Lijiang al liggen. We sloegen een onverharde weg in, reden nog 20 minuten, en stopten. Iedereen moest uitstappen. Wat we toen zagen was iets totaal onvoorstelbaars! De militairen die ons hadden begeleidt werden afgelost en stelden zich op. Er was echter  een grote groep, compagnie-grootte ofzo, die zich over de kinderen ontfermden. Iedere militair had een kind, vervolgens een compagnie militairen met Tibetaanse herdershonden (dit zijn Duitse herdershonden ter grootte van een St.Bernhardx92s hond, deze hond staat bekend om zijn enorme kracht, vele malen sterker dan een Duitse herdershond, hij zou alleen een groep van 5 mannen weerstand kunnen bieden en dan zelfs nog winnen ook) en tenslotte de militairen die ons hadden begeleid en geholpen.

Compagnies gewijs gingen we lopend op pad richting LiJiang. Een meisje, 5 lentes jong, werd erg moe en werd prompt op de schouders gezet van de haar begeleidende militair. Gelijke monniken, gelijke kappen, dus werd ieder kind op de schouders genomen van de hem of haar begeleidende militair. De kinderen vonden het prachtig!!!En zo trokken we Lijiang binnen. Voorop 2 politiewagens met zwaailichten en sirens, afsluitend 4 politiewagens met zwaailichten. We trokken uiteraard heel veel bekijks, 3 compagnien militairen, een met kinderen op hun schouders, een met honden en een met enkel militairen.

Lijiang TV was aanwezig en ik werd met enkele leiding van het weeshuis en C.O.x92s van de militairen meegenomen naar de studio van Lijiang TV en daar geinterviewd.

Lijiang was razend enthousiast: x91die buitenlander toch, dat had hij maar mooi voor mekaar gekregen, wie had dat ooit gedacht?x92

Met vriendelijke maar vermoeide groet,

Joris

Om hoeveel kinderen, hoeveel mensen ging het? Had ik overnachtinmgen geregeld? Die moest ik dan maar afzeggen, eten? Koks? Kookgerei? Waar wilde ik heen? Hoe wilde ik daarheen? Was het misschien leuker om daar en daarheen te gaan, via die en die route? i.p.v. waar en waarheen via deze en deze route? Ik wist niet wat mij overkwam! 2 Maanden had ik nodig gehad deze vakantie voor de weeskinderen en de staf te regelen, te organiseren, en nu zou het in een paar minuten en 2 telefoontjes later geregeld zijn? Ik kon mijn oren nier geloven. De commandant zei me wanneer en hoe laat ik in het weeshuis moest zijn, zei goedendag, begeleidde me naar de deur, waarna ik werd geescorteerd naar de wagen van de commandant, en terug naar de universiteit werd gereden.

Lieve allemaal,

Be aware x85. I am on my way! Oftewel ik kom dx92r an!

Ja het is bijna zover, nog een klein weekje en dan zit dit avontuur er alweer op. Ik zal jullie straks een evaluatie geven van mijn tijd hier en wat mijn plannen zijn voor de toekomst. Maar eerst hebben jullie nog een vakantieverhaal van me te goed: wonderen bestaan (voor de foto’s klik hier)! Dit zal mijn laatste verhaal zijn vanuit China voor nu dus geniet er van en veel leesplezierx85.

Wonderen bestaan!

Zoals ik in een eerder berichtje al vertelde ben ik een lang weekend op reis geweest naar de provincie Shandong. Deze provincie wordt met zijn geschiedenis van meer dan 5000 jaar gezien als een van de geboorteplekken van de Chinese beschaving. Shandong is tevens het thuis geweest van vele belangrijke historische figuren uit de Chinese geschiedenis die nog steeds van invloed zijn op het huidige China. Het grootste voorbeeld hiervan is Confucius, stichter van het Confucianisme dat de belangrijkste basis is voor de traditionele Chinese cultuur. Je kunt wel zeggen dat dit dus een bijzondere provincie is met vele heilige plekken. En dit is pas het begin van het wonderx85

Mijn doel om naar deze provincie te komen was om Peter Steenvoorden te ontmoeten. Jullie hebben waarschijnlijk nog nooit eerder van hem gehoord en ik ook niet tot het moment dat ik mijn ouders, Janneke en Jan afhaalde van het vliegtuig eind maart dit jaar. Janneke vertelde me enthousiast dat ze een visitekaartje voor me had. Deze had ze verkregen tijdens de vlucht van Nederland naar Beijing. Ze had naast deze Peter Steenvoorden gezeten en ze waren aan de praat geraakt. Hij had verteld over zijn droom om hier in China zijn eigen modefabriek op te zetten en dat hij nu op weg was naar China om deze droom te gaan verwezenlijken. Toen Janneke daarop vertelde dat zij naar Beijing kwamen om mij op te zoeken omdat ik hier Chinees studeer besloten ze visitekaartjes uit te wisselen want wie weet zouden Peter en ik in de toekomst nog iets voor elkaar kunnen betekenen. Hoewel ik deze man niet kende en alleen maar kon afgaan op de enthousiaste reactie van Janneke en haar verhaal wist ik wel meteen dat ik contact moest leggen met deze man. Dit deed ik dan ook nadat mijn familie weer was teruggekeerd naar Nederland. Er ontstond een heel leuk emailcontact met Peter en omdat hij mij graag zijn fabriek wilde laten zien besloot ik hem op te zoeken in zijn tweede thuis Sishui.

Sishui is een klein stadje op het platteland van Shandong. Volgens de lokale bevolking is Sishui de eigenlijke geboorteplaats van Confucius, maar daar is weinig van terug te vinden aangezien ze dit hebben verplaatst naar het plaatje Qufu dat hier niet ver vandaar ligt.

Dag 1

Maar eerst hoe kwam ik van Beijing in Sishui? Juist, per trein. Met een hard sleeper reisde ik 9 uur om op het treinstation in Sishui te worden afgehaald door de zoon van Peter Jurgen. Hij is voor twee weken in Sishui om zijn vader te helpen en te kijken waar zijn vader precies verblijft al die tijd. Omdat Peter nog elders een afspraak heeft, geeft Jurgen mij alvast een rondleiding door de fabriek. Ik ben enorm onder de indruk, want in de korte tijd dat Peter hier nog maar bezig is, staat er toch al een prachtig gebouw dat er van binnen netjes en afgewerkt uitziet en oogt als een reeds professioneel opererend bedrijf. Echter de fabriek is nog niet in gebruik omdat de bouwwerkzaamheden en afwerking nog niet overal helemaal af zijn en daarna moeten ook de machines nog getest worden. Het personeel is al wel grotendeels aangenomen en die volgen een militaire training terwijl ik daar ben (zox92n militaire training is een training van een week die alle chinezen tijdens de middelbare school, aan het eind van het 1^e jaar universiteit en soms bij een werkgever moeten volgen om ze discipline bij te brengen). Er moeten nog een aantal dingen gebeuren maar de verwachting is dat de fabriek met twee weken moet draaien en zijn eerste order kan produceren.

Na het bezoek aan de fabriek gaan we naar het appartement van Peter om daar zijn huishoudster te ontmoeten. Nadat ik me heb opgefrist en een prachtige kamer toegewezen heb gekregen komt Peter thuis en ontmoet ik eindelijk de man waar ik al die tijd al contact mee heb gehad via de mail. Ook ontmoet ik zijn assistent en tolk Ava, een Chinees meisje van mijn leeftijd met een uitzonderlijke vaardigheid in Engels. Het valt me op dat ik me erg op mijn gemak voel bij deze mensen en ik vind het heerlijk dat ik nog niet weet wat me te wachten staat en laat het dus lekker over me heen komen.

Eerst gaan we lunchen. En het is niet zomaar een lunch, het is de afscheidslunch van Jurgen en wel met een paar hoge heren uit dit stadje, tevens goede vrienden van Peter. Hoewel ik in mijn lesboeken heb gelezen over de gewoontes en tradities tijdens een etentje met hoge heren, heb ik er nooit helemaal goed een voorstelling van kunnen maken hoe dit er nu in het echt aan toe gaat en wat er nog over is van die tradities. Door mij mee te nemen naar deze lunch bied Peter mij de kans hier op een rustige manier kennis mee te maken. Het is allemaal niet officieel dus ik kan rustig afkijken hoe het allemaal moet. Het komt er voornamelijk op neer dat je goed moet weten waar je gaat zitten, de gastheer zit met zijn gezicht precies tegenover de deur (het zijn ronde tafels dus je kunt niet zeggen aan het hoofd van de tafel), links en rechts naast hem zitten de belangrijkste gasten, in dit geval Peter en Jurgen, daar weer naast lager gerankte gasten, tolk, overige gasten. Ik zit naast Peter en Ava aan de andere kant naast me dus ik voel me wel veilig. Peter vertelt me dat het nu geen officieel etentje is, maar hij heeft wel eens meegemaakt bij officixeble diners dat er gevochten wordt om de stoelen omdat iedereen zich nederig opstelt en dus niet onbeschoft wil zijn door heel dicht bij de gastheer te gaan zitten. Je moet dus ook als gast wachten tot je een plaats aangewezen krijgt door de gastheer. Daarnaast is het toosten heel belangrijk. Het is niet gepast om zomaar een slok uit je glas bier, wijn, of sterke drank te nemen (thee mag wel). Hier is de gewoonte om altijd te toosten met iemand voordat je een slok neemt. Als je toost neemt je dus je glas op en klink je met de ander, maar als je lager in rang bent moet je dus altijd je glas lager houder dan de ander, uit respect. Hiermee krijg je dus ook vaak taferelen dat ze het glas tot net boven de tafel houden om maar niet hoger uit te komen dan diegene waar ze mee toosten (je moet hier dus goed je plek kennen!). Na het toosten kun je kiezen of een slokje of het hele glas in een keer leeg te drinken, daarna laat je het lege glas aan de ander zien en is het wachten op de volgende ronde voor je nog een slok of glas kunt drinken. Je mag ook zelf een toost uitbrengen, maar denk er dan wel aan dat het vaak gepaard gaat met een paar woorden zoals leuk kennis met u te maken, op een vruchtbare vriendschap, dank voor uw hulp, op een goede samenwerking etc. Ik moet hier wel even aan wennen, want ik weet niet goed wanneer ik wel of niet moet toosten, maar dat schijnt gewoon een kwestie van ervaring te zijn. Verder is er natuurlijk een overvloed aan eten, en de meest bizarre gerechten zijn het meest speciaal en het duurst dus daar laten ze de gasten als eerste van proeven. Dit is soms griezelig, want ze eten hier dus dingen die wij niet gewend zijn om te eten, zoals een heel varken (en dan bedoel ik ook echt een heel varken), complete vis met kop, staart en alles er nog aan, gefrituurde insecten etc. De hoge heren zijn bijzonder aardig en nu komt mijn kennis van het Chinees goed van pas, zodat ik een paar woorden in het Chinees met hen kan wisselen. Uiteraard, dat was ik nog vergeten te zeggen, bij het begin is het altijd eerst een ritueel van het uitwisselen van visitekaartjes. Met vele nieuwe visitekaartjes op zak verlaten we met een voldaan en een bijzonder gevoel het restaurant. Gedurende de volgende dagen zal ik de meeste mannen nog opnieuw tegenkomen om ze zo langzaam aan beter te leren kennen.

x92s Middags neemt Ava me mee naar Qufu om daar de 3 hoofdattracties te bezoeken die dit kleine stadje rijk is. Als eerste gaan we naar de Tempel, gebouwd rond het huis waar Confucius is opgegroeid. Deze tempel is de grootste Confucius tempel in de wereld en bezet daarmee 1/5 van de hele omvang van dit stadje. Hier zien we veel bijzondere bomen, voornamelijk Ciprussen en allemaal oud en in de raarste vormen. Een verhaal over 2 bomen vind ik heel bijzonder. Ik weet de naam niet meer precies, maar er is een soort boom dat een mannetjes en een vrouwtjes soort bevat en alleen als ze binnen een bepaalde omtrek bij elkaar staan kunnen ze vruchten voortbrengen. Als je er naar kijkt is het een bijzonder gezicht, want ze hebben allebei andere bladeren maar het is echt net een stelletje. Ook hoor en zie ik de raarste vogels en insecten. Het voelt echt als een heilige plek. Stel je voor dat hier de meest wijze man van China is opgegroeid en dus hier geschiedenis heeft geschreven. Het voelt als een bijzondere plek, nog steeds.

Vervolgens is er de Kong (of Confucius) Family Mansion. Deze groep van gebouwen bevat 463 hallen, kamer, huizen etc. en geeft de macht van deze familie in keizerlijk China weer. Maar liefst 77 generaties van de Chinese adel heeft hier gewoond en de keizers kwamen geregeld op bezoek.

Als laatste nemen we een kijkje bij the Confucian Family Cemetery (familiebegraafplaats van de Confucius familie), ook wel het Confucius bos genoemd. Ook hier uiteraard veel bomen en allerlei soorten dieren. Er wordt gezegd dat de meeste bomen nog dateren uit de Song dynasty (960- 1279) Deze plek omvat 200 hectare land met de tombe van Confucius in het centrum. In dit bos zijn meer dan 100.000 nakomelingen van Confucius begraven over de afgelopen 2500 jaar. Er gaat zelfs een verhaal dat een volgeling van Confucius hier 6 jaar naast de tombe van Confucius heeft geleefd! Ik kan je wel vertellen dat zal niet makkelijk geweest zijn, want hoewel er meer dan 100.000 soorten bomen staan is er verder weinig. Ik merk dat het toch wel indruk op me maakt dat zoveel belangrijke geschiedenis van China hier samenkomt. Hoe langer ik hier rondloop hoe meer ik besef dat dit gebied hier in China wel een van de meest bijzondere plekken moet zijn, want dit is de meest fundamentele en invloedrijke bron uit de Chinese geschiedenis. Je zou dus wel kunnen zeggen dat Sishui en omstreken vruchtbare grond bezit dat niet alleen veel gewassen en vegetatie (met name fruit, en pindax92s) doet groeien maar ook belangrijke personen voortbrengt. Ik heb zelfs nog de eer gehad om een man uit de generaties Confucius nakomelingen te ontmoeten tijdens het afscheidsetentje van Jurgen, meneer Kong.

Dit was dus een duidelijk cultureel verantwoord middagje, maar het meest indrukwekkende vind ik toch het wonder dat ik bij Ava voel. We kennen elkaar nog maar net maar het voelt alsof we elkaar al jaren kennen. Ik voel me erg op mijn gemak bij haar en merk dat het andersom voor haar ook geldt. Ik weet meteen dat ik er een bijzondere vriendin bij heb.

x92s Avonds ga ik alleen met Peter eten om elkaar zo wat beter te leren kennen. Ik vind het erg gezellig en mijn vermoeden wordt helemaal bevestigd dat dit toch wel degelijk een heel bijzonder persoon is. We praten over onze levensverhalen, indrukken en belevenissen in China en ook over onze inzichten met betrekking tot de spirituele wereld. Hoewel wij nogal van leeftijd verschillen (ik 23, hij 58) zitten we toch met veel dingen op een lijn en is het een verrijkende en inspirerende uitwisseling van gedachtes en inzichten. Zoals ik al eerder zei voel ik me erg op mijn gemak bij hem en ook tijdens de voetmassage die we daarna nog doen en het slaapmutsje dat we nog nemen prijs ik me steeds rijk dat ik deze man mag ontmoeten. Door zijn levenservaring en overtuiging van alle moois in het leven zet hij me aan het denken en beschouw ik ook deze ontmoeting als een wonder.

Dag 2

Na een heerlijke nacht in het tweepersoonsbed op de 2^e verdieping van het appartement van Peter geniet ik van een douche in x93mijnx94 eigen badkamer. Ik voel me als een koningin in deze luxe. Helemaal wanneer de huishoudster van Peter voor ons een overheerlijk ontbijt van noodlesoep met van alles er in klaar maakt dat we buiten op het balkon opsmikkelen. Daarna gaan we met het busje dat de gemeente ter beschikking stelt richting de fabriek om daar Peter af te zetten die gewoon aan het werk moet omdat de fabriek zo snel mogelijk operationeel moet. Ik ga met 4 mensen van de gemeente (Jason, chauffeur, meneer Jiao en nog een tolk) richting de wonderlijke plek die Sishui rijk is, de waterbronnen. Omdat ik al een redelijk woordje Chinees kan is de tolk niet echt nodig maar wel gezellig, want tijdens het busritje van ongeveer een uur kletsen we over de omgeving maar ook over de geschiedenis van China en hun en mijn kijk op de invloed daarvan op de huidige maatschappij. Ik vind het erg leuk om ook met hen van gedachten te wisselen en om van hen te leren, met name Jason weet erg veel en hij kan het duidelijk en rustig uitleggen. Nadat we eerst nog een hele oude brug hebben bezocht komen we aan bij de bronnen. Het is er erg rustig, weinig andere bezoekers, maar daardoor kunnen we rustig zelf rondkijken en ons verbazen over dit wonderlijke natuurfenomeen. Het is toch apart als je nagaat dat hier dus het water gewoon spontaan uit de grond omhoog borrelt. En niet op een plek, maar op wel 6 verschillende plekken. Het water komt hier op plekken met 1.5 kubieke meter per seconde omhoog  met een temperatuur varixebrend tussen de 14 en 18 graden. Deze plek is dus zeer belangrijk voor de mineraalwatervoorziening van China, aangezien er op sommige plaatsen in dit grote land een ernstig gebrek is aan water. Ja ik heb het al vaker gezegd maar weer kan ik dit niet anders benoemen dan wonderlijk!

x92s Middags treffen we Peter en Ava in het restaurant voor weer een heerlijke uitgebreide lunch waar we ook nog per toeval een paar mannen van het etentje de middag ervoor treffen. Het viel mij gisteravond ook al op toen ik hier met Peter at en nu weer dat Peter echt een beroemdheid is hier. Dit is enerzijds natuurlijk te danken aan het feit dat hij een buitenlandse investeerder is en natuurlijk wordt iemand die geld en werkgelegenheid brengt met open armen ontvangen, maar belangrijker is zijn open houding t.o.v. de bevolking hier en natuurlijk het enthousiasme waarmee hij contact legt met voornamelijk de invloedrijke mensen hier in dit stadje. Hij is geliefd en gewaardeerd en dat kan ik helemaal begrijpen. Hier moet ik bij vermelden dat hij dus ondanks dat hij de hele wereld al is rondgereisd tijdens zijn carrixe8re als zakenman en ook menig keer in China is geweest maar hij slechts een paar basiswoordjes Chinees spreekt, hij communiceert dus via de non-verbale weg en de positieve energie die hij uitstraalt speelt hierbij een grote rol.

Na de lunch ga ik met Ava en Jason de stad in om cadeaus te kopen voor de ouders, dochter, vrouw van meneer Jiao en meneer Jiao zelf. We zijn namelijk uitgenodigd bij de ouders van meneer Jiao. Meneer Jiao is namens de gemeente aangesteld als de rechterhand van Peter om hem wegwijs te maken in Sishui. Het ouderlijk huis van meneer Jiao ligt op het platteland en ik hoor van Peter al dat het daar heel mooi is. Maar nog nieuwsgieriger ben ik naar de maaltijd die de vader, kok in de kantine van de partijleden (dat zijn de hoogste leiders binnen een gemeente) en de gemeentefunctionarissen hier in Sishui, voor ons zal klaarmaken. We shoppen lekker in de rondte maar door de warmte krijgen we al snel het zin af van de drukte en het geslenter. We besluiten dus weer in het busje te stappen waarop Jason ons meeneemt naar een klein oudheidkundig museum van Sishui. Daar zien we veel gebruiksvoorwerpen van vroeger, zoals tafels en stoelen, drager, televisies, landbouwgereedschap etc. Het is leuk om te zien en het valt me op dat ik veel dingen toch nog wel herken van bij ons thuis. Ik vraag me ook sterk af of deze spullen allemaal tot de geschiedenis behoren want naar mijn weten gebruiken ze veel van die dingen hier nog steeds op het land, waar het bij ons vervangen is door machines.

x92s Avonds genieten we van een romantisch etentje buiten aan het water. Jason heeft 2 vrienden uitgenodigd en met 7 man smullen we weer van de lokale lekkernijen. De gefrituurde Chan, / een raar soort beest dat in de grond geboren wordt maar op een gegeven moment zich eruit wroet en zich dan langzaam omhoog kruipt in een boom (in deze fase lijkt het een beetje op een meikever) zich dan verpopt net als een vlinder en er dan als een zwart grote tor met vleugels uitvliegt; met name als het heel heet is hoor je deze beesten hoog in de bomen een knersend en schreeuwend geluid maken. Als dit beest gegeten wordt is het nog in de 2^e fase, wel uit de grond maar net voor de verpopping, dus het heeft nog geen vleugels maar wel een hard pantser en poten /, laat ik echter staan. Hoewel ik probeer mezelf er over heen te zetten dat dit beest er eng uitziet en ik er toch gewoon een moet proeven, sla ik definitief af als ik Ava een stuk van het beest af zie bijten en daarbij een krakend geluid hoor. Besef wel, dit beest is dus levend gefrituurd dus alles zit er nog op en aan (kop, potenx85), en om zox92n beest zo in mijn mond te stoppen geeft me bij het idee al overgeefneigingen dus ik besluit, ondanks alle tips dat het zo lekker smaakt, deze maar over te slaan.

Dag 3

De volgende morgen tref ik Peter weer beneden en hoor ik van hem dat Nederland uit het WK ligt. Jammer maar helaas, ik kan me er nu niet zo heel druk om maken, had het al wel een beetje verwacht. We nemen een snel ontbijtje en gaan dan met Jason en zijn zoontje naar het busje met chauffeur dat Peter heeft gekocht waar ook Ava op ons wacht. Samen gaan we naar Taishan, dit is een van de 5 heilige bergen in China, maar er wordt gezegd dat als je Taishan hebt bezocht je de andere 4 niet meer hoeft te bezoeken omdat deze berg meest heilig is. Deze berg is heilig omdat menig keizer hier is geweest om uit te rusten en te bidden maar vooral omdat ook Confucius hier schijnt te hebben verbleven. Maar goed, dit is allemaal uit het verleden en je moet maar geloven dat het allemaal zo is gegaan vroeger. Voor mij maakt deze berg zich tot een heilige plek omdat er heel duidelijk heel wonderlijke dingen zijn gebeurd die alleen moeder natuur heeft kunnen sturen. Op sommige plekken staan stenen op zox92n bizarre wijze op of tegen elkaar dat het een wonder is dat het na al die jaren nog steeds zo staat. Dat kan onmogelijk door mensen in elkaar zijn gezet omdat het vaak op onbeschrijflijke hoogte bevindt of omdat het om loodzware keien gaat. Eerst gaan we een stuk met een busje omhoog om daarna met een kabelbaan verder te klimmen. Boven aangekomen valt meteen het prachtige uitzicht op en de sereniteit die hier heerst. Er is een tempel, een hotel, bijzondere stenen met nog heiligere teksten, maar vooral veel rotsen en het groen van de bomen. Jammer genoeg trekt met de zonsopgang ook de mist omhoog waardoor we niet heel ver kunnen kijken, maar hierdoor krijgt deze berg ook iets mysterieus. Het zonnetje schijnt heerlijk en samen met de wind zorgt het ervoor dat we allemaal een mooi kleurtje krijgen.

Als we weer terugkomen in Sishui gaan we gelijk daar naar de compound van de bestuurders van dit stadje, daar waar de leiders van de partij en de gemeente werken en deels wonen. Daar ontmoeten we een aantal leiders waar Peter ook al goed contact mee heeft, want ze zijn bereid Peter te helpen om door middel van zijn fabriek Sishui binnen China op de kaart te zetten. Peter doet dit hele project rond zijn modefabriek niet uit eigen belang, maar hij doet het liever voor de gemeenschap hier, hij heeft dan ook vooral lokale bevolking in dienst. Door de grote plannen die hij heeft om eventueel nog een tweede fabriek te bouwen kan hij Sishui helpen om meer naamsbekendheid te krijgen en ook op economisch gebied wat te laten betekenen binnen de provincie Shandong. De fabriek van Peter, genaamd Sense Garments, heeft zijn productie dus in Sishui, maar het kantoor voor de inkoop van materialen en de toekomstige afzetmarkt van eigen producten ligt in Qingdao. Qingdao is een groeiende stad in het oosten van Shandong gelegen aan zee en dus een perfecte plek om vanuit hier te werken richting de rest van China en de wereld. Sense Garments zal in opdracht werken voor andere merken, maar zal ook eigen producten op de markt brengen. En van Peter hoorde ik dat deze week de eerste order van de band is gerold, het begin is er en ik geloof dat we hier nog zeker meer van gaan horen. Zoals jullie merken ben ik dus ook een beetje aangestoken met het Sishui wonder. Ook ik ben, net als Peter, enorm onder de indruk van deze plek en geloof daadwerkelijk dat met de inzet van Peter en de bijzondere lokale bevolking deze fabriek ook zeker een succes zal worden. En omdat zij dus bezig zijn Sishui op de kaart te zetten draag ik ook mijn steentje bij door jullie er over te vertellen. Alweer een groep mensen die op de hoogte is van een bijzonder plekje op deze aarde. 

Maar ok, ik dwaalde even af. Na het theedrinken bij de leiders in het kantoor, waar ik me trouwens een beetje ongemakkelijk voelde want ik word zenuwachtig van die officixeble Chinezen, alles moet volgens het boekje en je hebt het zo voor elkaar dat je ze in verlegenheid brengt en het gezichtsverlies in het gedrang komt, gaan we met ons busje en twee grote dure autox92s (van de leiders natuurlijk, die blijken ineens ook mee te gaan) gaan we richting het platteland. Daar aangekomen worden we opgewacht door de hele familie van meneer Jiao. Meneer Jiao straalt helemaal en is supertrots dat wij buitenlanders maar ook de leiders bij zijn ouders op bezoek komen. Ook zijn vader is zichtbaar aangedaan van het feit dat er zoveel bezoek komt om te genieten van zijn kookkunsten. Ik vind het geweldig en voel me al snel thuis. Hoewel we in het begin nog duidelijk gescheiden zitten, de leiders met ons en vader van meneer Jiao aan een tafel en de anderen aan een andere tafel, let wel de vrouwen zitten buiten! Dit verandert later naarmate de alcohol vloeit. Er zijn weer gerechten in overvloed en veel gerechten had ik nog nooit gehad dus ik doe mijn best overal wat van te proeven, maar de hele haan/kip en de gebakken pindax92s zijn toch wel mijn favoriet. Ik zal jullie proberen te schetsen hoe het er ongeveer uitzag. Buiten bij het huis is weinig geasfalteerd en dus nogal modderig hier en daar, verder is er een klein gebouwtje wat als keuken dient hoewel de grote wok die op een stenen muurtje staat waarin een vuurtje wordt gestookt buiten staat. Verder is er een hokje met een oude houten deur ervoor dat dient als wc, dit houdt dus in een hoop modder en een bult van ontlastingsafval (oftewel stront haha) met daartussen twee stenen waar je dan op kunt staan en je dus al hurkend je behoefte kunt doen. Overdag gaat dit nog wel omdat je dan kunt zien waar je loopt, maar s avonds geeft dit meer problemen omdat er geen lamp is en je slechts op de geur kunt afgaan waar je ongeveer moet gaan staan. Maar ik vind dit helemaal geen probleem, dit past bij het leven hier dat zeker niet over rozen gaat. Alles is verouderd en slecht onderhouden, het platteland is duidelijk ver achtergebleven bij de steden. Het gebouw waarin wij zitten aan kleine tafeltjes met nog lagere stoeltjes en waar de slaapkamers zijn bestaat uit voornamelijk grijs beton. Ik kan me zo voorstellen dat het in de zomer nog prima vertoeven is hier, maar in de winter moet het hier bitter koud zijn want van isolatie hebben ze nog nooit gehoord zo lijkt het. Ik heb echt bewondering voor deze mensen hier. Dan zijn wij westerlingen echt bar weinig gewend, en wij zeuren over het weer, te dik zijn, treinen die te laat komen en andere onzinnigheden. Het wonderlijke hier weer vind ik ook de warme band onderling, je voelt je uiterst welkom en ik beschouw het als een eer om met deze mensen van gedachten te mogen wisselen. Nadat ik een paar borrels heb gedaan met de hoge heren aan tafel merken ze dat ik wel wat gewend ben qua alcohol. Het duurt dan ook niet lang totdat ook de anderen een keer met mij willen toosten. Ik vind dit geweldig, met een klein glaasje gevuld met bier (we zijn begonnen met Chinese wijn maar hier hoef ik maar 1 glaasje van want dat brandt in je keel en zit me iets teveel alcohol in) spreken we wensen en dankbetuigingen uit en klinken we op een weerzien of contactbehoud, daarna in een slok het glaasje leeg en hoe meer glaasje er achterover gaan hoe roder de gezichten en hoe meer gelach. Ik heb het naar mijn zin en merk dat ik me bij deze gewone plattelandsmensen beter op mijn gemak voel dan al die andere x93belangrijkex94 mensen. Met bewondering luister ik naar de moeder van meneer Jiao die me uitlegt hoe ze hier kookt en hoe blij ze is dat ze hier zoveel bezoek mogen ontvangen, het is voor hen een heel bijzondere ervaring en zo ook voor mij.

Helaas komt aan alles een eind. Als we nogmaals zijn bedankt voor de cadeaus en we afscheid hebben genomen van de ouders van meneer Jiao gaan we in het busje terug naar de fabriek, waar we Peter zullen afzetten omdat hij nog wat dingetjes moet regelen voor als we morgen naar Qingdao gaan. In het busje zit ik achterin tussen de familie van meneer Jiao bestaande uit hijzelf, zijn vrouw en dochter. Ik heb een bijzonder leuk gesprek met zijn vrouw en dochter. Het zijn beide mooie vrouwen om te zien en zeker niet dom. Dit is weer zox92n moment dat ik erg blij ben dat ik zelf Chinees kan praten en dus ook zelf zonder tolk met hen kan communiceren. Hoewel ik het meisje nog niet zo lang ken, merk ik dat ik aan het eind van de rit toch wel een leuke band met haar heb opgebouwd. Ik hoop echt dat ik haar en haar ouders ooit nog eens zal ontmoeten. Bij de fabriek aangekomen ontstaat er enige consternatie, de deur van de fabriek is op slot en niemand in de buurt heeft een sleutel, zelfs Peter niet. Er moet dus een manier gevonden worden om binnen te komen, want Peter moet echt naar binnen aangezien we besloten hebben de volgende morgen om 6.00uur te vertrekken en de deur niet eerder open gaat dan 8.00uur. Samen met de bewakers die bij de poort de wacht houden wordt er aan ramen getrokken en geduwd om er een open te krijgen. Tot ons geluk schijnt er eentje niet zo goed dicht te zitten en kan het worden open geschoven zodat Peter vervolgens zijn eigen fabriek kan binnensluipen via het raam. Als hij het ook voor elkaar heeft gekregen stroom te krijgen in zijn kantoor brengt de chauffeur mij naar het appartement. Bij het appartement aangekomen is het tijd om afscheid te nemen van meneer Jiao en zijn familie, van Jason maar vooral van Ava. Hoewel ik hier maar een paar dagen ben geweest en dus ook maar een paar dagen met deze mensen ben opgetrokken merk ik dat het afscheid me best zwaar valt. Waarschijnlijk ook omdat ik niet zeker weet wanneer ik weer terug zal keren naar deze wonderlijke plek en wanneer ik dus deze mensen opnieuw kan ontmoeten. Met Ava heb ik afgesproken contact te onthouden via MSN en mogelijk elkaar in 2008 in Beijing weer te ontmoeten als zij daar studeert.

En dan is het laatste nachtje aangebroken in Sishui. Als ik in het appartement aankom steekt er plotseling een sterke wind op met daarbij veel regen. Ik wacht tot Peter ook terug is en ga dan proberen wat te slapen wat niet gemakkelijk gaat door alle indrukken van vandaag.

Dag 4

De volgende morgen is het dus vroeg dag maar als we tegen 6.00u wegrijden voelt het voor mij al niet meer onwennig en ik voel me topfit. De reis naar Qingdao zal ongeveer 5 uur duren dus tijd genoeg om wat te lezen, wat huiswerk te maken en af en toe even in de dommelen. Als we in Qingdao aankomen regent het. Peter vertelt mij dat het al de derde keer op rij is dat hij met mensen naar Qingdao komt en dat het regent. Het is te hopen dat dit snel ophoudt aangezien regen het wandelen door de stad en langs het strand er niet leuker op maakt. Gelukkig duurt het niet lang of het zonnetje komt achter de wolken vandaan en zorgt ervoor dat alles opdroogt en het een prachtige warme dag wordt. Peter gaat met zijn werknemer naar het kantoor en ik ga alleen op stap in Qingdao. Ik vind dit geen enkel probleem, want ik zie het weer als een uitdaging om deze stad in een dag te verkennen en de leukste plekjes te bezoeken. Het mooiste plekje ligt midden voor mijn neus: de zee. Ik begin dan ook met een plattegrond te kopen en op het strand even rustig te gaan zitten om het me allemaal eens goed te bekijken. Als ik opeens door een vrouwtje wordt aangesproken voor een boottocht besluit ik mee te gaan omdat ik tijd genoeg heb en het wel lekker vind om even uit te waaien. De boottocht is natuurlijk weinig spectaculair maar wel lekker verfrissend en doordat de boot langs de oever op vaart krijg ik een redelijk beeld van eventuele bezienswaardigheden die hier te bezoeken zijn. Vanaf de boot heb ik een kerk gezien die ik wil gaan bezoeken dus als ik weer voet aan wal heb gezet stap ik in de bus naar de kerk. Dit is een Rooms-Katholieke kerk, nog gebouwd tijdens de periode dat Qingdao een kolonie was van de Duitsers. Van de buitenkant lijkt het een gewone kerk, wat trouwens wel een beetje raar oogt in deze Chinese omgeving. Maar van binnen ziet het er erg prachtig uit, hij is helemaal wit met een prachtig altaar vol kleuren voor in de kerk. Langs de muren staan dingen opgesteld of hangen schilderijen met bordjes met uitleg erbij wat en wie dit zijn en welke betekenis het heeft binnen het Rooms-katholieke geloof. Veel dingen herken ik wel, maar toch voelt het alsof ik nieuws ontdek. Doordat de zon volop schijnt buiten zorgen de zonnestralen die door de glas-in-loodramen naar binnen schijnen voor prachtige kleureffecten op de witte muren. Het is een heerlijke rustgevende plek en ik besluit dus even in de banken plaats te nemen om deze sfeer en alle moois in me op te nemen. Daarna vervolg ik mijn route naar een Protestantse kerk die hier niet ver vandaan schijnt te liggen. Het contrast kon niet groter zijn. Van de buitenkant is er duidelijk meer aandacht besteed aan het ontwerp en de uitvoering, maar bij binnenkomst is het meteen de somberheid zelve. Ik vind het kil en afstandelijk aandoen en besluit na nog een laatste blik op het prachtige gebouw van de buitenkant weer door te lopen. Ik besluit naar een park te gaan waar een soort uitkijktoren is en je dus over de stad kunt kijken. Het weer is prachtig dus ik verwacht wel een mooi vergezicht en begin met het beklimmen van de heuvel waar dit park op ligt. Op de paden en bij commercixeble standjes is het druk met toeristen, die vermijd ik het liefst dus al snel wandel ik via bospaadjes met een omweggetje richting de uitkijktoren. De uitkijktoren heeft een top die ronddraait zodat je gewoon op een stoel kunt gaan zitten en wachten tot de hele stad voorbij is geweest. Dit doe ik niet, want ook hier is het druk en er staat een man met een megafoon rond te blxe8ren wat er allemaal te zien is zoals de zee, eh ja die had ik zelf ook al gezien meneer. Ik loop dus snel een rondje, maak wat fotox92s en besluit dan de drukte weer te ontvluchten. Omdat er verder in het park weinig te beleven is, ga ik er weer uit en wandel ik op mijn dode gemak de omgeving en de lokale bevolking in me opnemend weer richting de zee. Bij zee aangekomen wandel ik langs de vissers die aan de kade zitten, langs de grote en kleine schepen die er aangemeerd liggen, langs de omax92s die met hun kleinkinderen genieten van de zee en de watertorretjes die er rond rennen, langs een oude man die een klein jongetje het vak van het vliegeren aan het leren is, langs vele stelletjes die van elkaar genieten bij een romantische zonsondergang, langs snurkende mannen op bankjes en gezellig kwekkende huisvrouwen. Tussen al deze gezelligheid zoek ik me ook een rustig plekje, ga heerlijk achterover liggen en laat de laatste zonnestralen van de ondergaande zon mijn gezicht opwarmen en de zilte zeelucht en het geluid van het kabbelende water doen mij volledig ontspannen zodat het niet lang duurt voor ik indommel. Dit is het ultieme geluk.

Na dit ontspanningsmoment besluit ik me ergens een plekje te zoeken om wat te eten en dan weer rustig via het strand terug te wandelen naar het hotel waar Peter verblijft om daar de chauffeur te treffen die me naar het vliegveld zal brengen. Peter komt nog even afscheid nemen en dan is deze wonderlijke en heerlijke vakantie in Shandong echt afgelopen. Per vliegtuig zal ik nog diezelfde avond aankomen in Beijing en voor ik het weet lig ik weer in mijn eigen bedje op mijn eigen kamertje op de campus van Beiwai om nog een keer de gebeurtenissen van het hele weekend in mijn hoofd voorbij te laten komen om vervolgens met een heerlijk gevoel in slaap te vallen.

Toetsen!

De twee weken die volgden op dit weekend ben ik voornamelijk druk geweest met het voorbereiden op de eindexamens en het maken van deze toetsen. Het was wel even blokken, maar omdat ik wist dat het voorlopig de laatste keer zou zijn dat ik zou moeten studeren heb ik er nog maar even extra van genoten. Het gaf me toch een raar gevoel te weten dat ik hierna student af zou zijn en daarom heb ik nog even extra goed mijn best gedaan. En dit werd beloond in uitstekende toetsresultaten: 85, 82, 90! Daarnaast kreeg ik ook nog een eindscore van 92! Deze eindscore is opgebouwd uit 20% van de eindresultaten van de midterm exams, 30 % van de resultaten van de eindterm exams, en nog eens 50% voor de totale prestatie tijdens dit semester, bestaande uit aanwezigheid in de les, deelname in de les, en het inleveren van opdrachten. Aangezien de toetsresultaten van beide toetsperiodes gemiddeld rond de 85 liggen kan ik wel concluderen dat ze ronduit tevreden waren over mijn houding en inzet in de lessen door mij een 92 als eindscore toe te kennen. Ik kan dan ook niet anders dan trots te zijn op mezelf en tot de conclusie te komen dat ik goed mijn best heb gedaan.

En dan is het vrijdag 7 juli als ik trots en opgelucht de laatste keer het lesgebouw uitloop en langzaam mijn gedachten laat afglijden naar volgende week, de dag dat ik weer terug zal vliegen naar Nederland. Ik heb er lang naar uitgekeken en nu duurt het nog maar een weekje. Ik heb er onwijs veel zin in, maar vind het ook allemaal wel een beetje spannend en zie een beetje op tegen het afscheid nemen van deze plek, mijn kamertje, en mijn vrienden hier. Maar hier heb ik nog een week de tijd voor dus nu nog even volop genieten.

Als ik dit schrijf is het alweer dinsdag en dus nog maar 4 nachtjes slapen tot vrijdag. Ik heb de meeste dingen al ingepakt en ik ben al druk bezig met afscheid nemen en de vele dingen die ik niet mee kan nemen naar Nederland te verdelen onder mijn vrienden. Het is heel gek om deze plek, mijn kamertje, straks te moeten achterlaten. Ik heb hier van alles meegemaakt, niet alleen op studiegebied, maar ook vooral op het gebied van mijn persoonlijke ontwikkeling. Een veelbewogen jaar en zoals ik jullie heb beloofd hier een korte evaluatie:

Wat ik heb gemist uit Nederland:

v     Een volkorenboterham

v     Wandelen/fietsen door de Heide

v     Alle lieve mensen

v     Hollandse manier van feesten en gezelligheid

v     Een eigen tuin/ de ruimte om het huis bij mijn ouders

Wat ik straks van hier zal missen als ik weer in Nederland ben:

v     De marktjes, verkopertjes en kraampjes x92s avonds op straat en de gezelligheid die dat met zich meebrengt

v     De sfeer hier

v     Het overvloed aan fruit in de herfst

v     Mijn vrienden hier en de mogelijkheid om met Chinezen van gedachten te wisselen

v     De straatmuzikanten

v     De bekende gezichten hier op de campus en in mijn dormitory

v     Bepaalde Chinese gerechten

v     Spontane gesprekken met Chinezen

v     Dat alles goedkoop is en je hier kunt afdingen

v     De uitdagingen/veelzijdigheden en het reizen in dit land

v     Winkels, sportschool, pinautomaat, vrienden op loopafstand

v     Alle lieve kaartjes, pakketjes, mailtjes van jullie allemaal!

Wat ik zeker niet zal missen van hier:

v     Het stof, overal stof, zelfs met je raam dicht

v     Chagrijnig winkelpersoneel

v     De drukte overal met name in het verkeer

v     De smog

v     De heimwee soms

Voor mijn gevoel is dit jaar toch nog voorbij gevlogen, hoewel ik ook momenten heb gehad dat ik het even niet meer zag zitten. Als ik nu terugkijk denk ik wel eens, hoe heb ik het toch volgehouden soms, met name het op zox92n grote afstand zijn van mijn vriend. Maar ik moest dit doen en moest voor mezelf nog iets bewijzen en dat heb ik nu zeker weten gedaan. Naar mijn idee heb ik er alles uit gehaald wat er in zat in dit jaar en kan ik met trots terugkeren naar Nederland. Ik heb het toch maar mooi weer gedaan en met de bagage die ik hier weer heb gekregen ga ik op weg naar een werkcarrixe8re. Maar eerst zal ik nog even vakantie gaan houden in Nederland en die gaat beginnen als ik vrijdag 14 juli om 17.55uur met vlucht CZ 345 zal landen op Schiphol en mijn familie en vriend weer in mijn armen kan sluiten. Ik wil jullie allemaal ontzettend en hartelijk bedanken voor alle lieve berichtjes en steun die ik mocht ontvangen in de momenten dat het even zwaar was. Ik vond het ook erg leuk om te lezen wat jullie allemaal meemaakten en zodoende heb ik niet echt het gevoel dat ik veel gemist heb dus zal ik straks weer zonder al te veel problemen kunnen meedraaien in de Nederlandse/ Achterhoekse maatschappij! Ik hoop jullie allemaal snel weer te zien in Nederland en wens jullie (alvast) een heerlijke vakantie toe. Tot snel, heeel snel!!

Liefs,

Maxefke

Dajia hao!

Ik ben weer een lang weekend op reis geweest en dus weer tijd voor een berichtje. Dit keer ben ik naar de provincie Shandong geweest om daar Peter Steenvoorden te ontmoeten die in op het platteland van Sishui een fabriek aan het opzetten is. Ook heb ik nog een dag aan de zee vertoefd in de stad Qingdao. Voordat ik jullie onder dompel in verhaal over wonderlijke ontmoetingen, bijzondere mensen, plattelandse gezelligheid, prachtige natuur en verrijkende gesprekken, heb ik eerst alvast de foto’s voor jullie in mijn online fotoboek gezet. Na mijn toetsen (volgende week maandag t/m woensdag) zal ik jullie trakteren op een verdere beschrijving van dit avontuur!!! Houd de site dus in de gaten…….

Lieve bezoekers van mijn site!

Ja jullie zien het, mijn site heeft een nieuwe look! Wel gepast dat rode bij China vinden jullie ook niet? Ik hoop dat jullie het ook kunnen waarderen en zullen blijven genieten van de verhalen en links naar mijn fotoboeken op deze site.

Nog even een mededeling van huishoudelijke aard: Vanaf 14 juli 2006 zal ik weer in Nederland, de Achterhoek, gaan vertoeven, dusss zet het Grolsch maar vast koud!!!!!

Lieve mensen van het goede leven,

Voor jullie en voor mezelf ga ik weer eens wat op papier zetten over een week die ik niet snel zal vergeten. Mijn vakantie in LiJiang.

Nadat ik de midterm toetsen van dit semester had afgesloten (cijfers 87,5 / 79 en 84, niet slecht dus) was het tijd om mijn nieuwe backpack in te pakken voor de vakantie waar ik lang naar uit heb gekeken. Intussen was ook Sandra, die ik nog ken van de HAVO, naar Beijing gekomen om samen met mij af te reizen naar LiJiang, wat het paradijs van China wordt genoemd. LiJiang ligt in Yunnan, een provincie in zuidwest China, grenzend aan Tibet. Het is daar altijd mooi weer, bevat prachtige omgeving maar staat vooral bekend om het grote aantal minderheden dat daar bij elkaar woont. Zij geven een kleurrijke en cultureel waardevolle tint aan deze plek.

Zaterdagmorgen gaan deze twee Achterhoekse meiden per vliegtuig naar Kunming. Dit zal ons 3 uurtjes kosten zodat we vanuit het vliegveld meteen door kunnen om x92s avonds nog per nachtbus naar LiJiang af te reizen. Zoals jullie weten ben ik niet zo van het vliegen. Niet dat ik het eng vind ofzo, maar ik vind het leuker om met de trein door China te reizen aangezien je dan met veel meer mensen in contact komt en je net als een andere gemiddelde Chinees reist. Echter per trein van Beijing naar Kunming zou 44 uur gaan duren en dat duurde me toch net iets te lang, zeker als je maar een weekje vakantie hebt. Dus werd het toch het vliegtuig, want deze plek wilde ik bezocht hebben en ook zag ik er naar uit om Joris en Xu weer terug te zien (ik heb hen ook in 2004 bezocht toen ze nog in Changsha zaten. Hij is een Nederlander die nu professor Engels is en zij is een Chinese oorspronkelijk uit Changsha). Voor het eerst ga ik dus met een binnenlandse vlucht en ook de nachtbus zou een eerste ervaring zijn. Het vliegen met China Eastern ging soepel, de nachtbus bracht wat meer consternatie. Het kaartje kopen was zo gepiept en hoewel het allemaal dus ok leek, bleken de bedden toch wel akelig smal. Sandra en ik lagen op speciaal stuk, 3 bedden naast elkaar waarbij de middelste een opening had aan het voeteneind zodat Sandra haar benen kwijt kon. Sandra heeft tijdens die nacht haar eerste intieme moment beleefd met de Chinees die naast haar lagx85. Je moet je voorstellen, ze lag dus gesandwicht tussen mij en die Chinees en ja als je nog enigszins comfortabel wilt liggen moet je met elkaar meedraaien en zo kwam het dus dat ze met die Chinees in de lepeltje lepeltje houding LiJiang bereikten. ) 

Ik had duidelijke instructies gekregen van Joris dus zonder problemen bereikten we per taxi de Yunnan Tourism and Culture University waar Joris en Xu nu wonen. Vlakbij de universiteit komt Joris ons al tegemoet fietsen om ons naar het gebouw te brengen waar zij in 2 gastverblijven wonen en waar ze ook voor ons een hotelkamer hebben gereserveerd. Van Xu krijgen we een heerlijk Chinees ontbijt om ons daarna even snel op te frissen en dan Joris achterna te gaan naar een van zijn lessen Engels aan zijn studenten. Sandra en ik wonen de les bij waarbij Joris de studenten meeneemt op een fictieve reis rond de wereld en ze daarna het Wilhelmus leert. Wij zingen uit volle borst mee, want het is tenslotte Koninginnedag en hoewel wij Hollanders dan ver van ons vaderland zijn, zin in een feestje om een borrel op onze x93moederx94 te drinken blijft er altijd. Na de lunch is het dus tijd om een aantal flessen Chinese witte wijn (als vervanger van onze Jenever) en jus dx92orange in te slaan om een soort oranjebitter te kunnen brouwen waarmee we bij de vlaggenmast samen met de leerlingen van Joris op onze manier Koninginnedag zullen vieren. Hoewel de stemming er in het begin duidelijk even in moest komen, hebben we toch een geslaagde en gezellige middag gehad met de nodige borrels. Het weer laat ons helaas nog wat in de steek. Yunnan staat naast het feit dat dit de provincie is met de meeste minderheden (25 in totaal) ook bekend om zijn eeuwige voorjaarsweer en prachtige natuur. Dat Yunnan en in het bijzonder LiJiang prachtig zijn daarover valt niet te wisten, maar de zon kan vandaag helaas nog niet door de wolken breken.  Sandra en ik hadden optimistisch heel wat zomerkleren meegenomen in de hoop dat we hier lekker zouden kunnen genieten van warm voorjaarsweer en een mooi kunnen bijkleuren. Misschien hebben we morgen meer geluk. Voordat we ons bed in duiken neemt Xu ons nog mee de stad in om een snelle kijk te nemen in een van de Old towns in LiJiang. Het is prachtig en erg gezellig, veel grachtjes, rode lampionnetje, souvenirwinkeltjes en toeristen!!

De volgende morgen als Joris ons door hard kloppen op de deur ons uit bed heeft gerammeld en ons een ontbijtje op bed serveert zien we tot onze grote vreugde dat nu de zon wel volop schijnt en aan de blauwe lucht te zien zal dat ook voorlopig zo blijven. We trekken snel onze t-shirtjes en 3kwart broeken uit de tas en gaan dan per bus naar het centrum. Bij een klein restaurantje genaamd Alibaba huren we 3 mountainbikes en drinken we nog even ons eerste welverdiende vakantiebiertje. Daarna stappen we in het zadel en gaan we in de richting van prachtige Yulong Snowmountain (berg met besneeuwde toppen), die vanaf de universiteit constant te zien is en daarmee elk uitzicht tot een plaatje maakt. Weer eindelijk op twee wielen door het stof racen geeft me weer echt het gevoel dat ik leef en met deze natuur, frisse lucht om me heen, de warme zonnestralen op me huid waan ik me in een paradijs. Wat me ook opvalt is dat alles hier gemoedelijker gaat dan in Beijing en de mensen een stuk vriendelijker en gexefnteresseerder naar ons buitenlanders toe zijn. Dit misschien omdat de buitenlanders, de toeristen, hen hier grotendeels voorzien in hun dagelijkse inkomsten. De toeristenindustrie heeft duidelijk ook dit prachtige plekje ontdekt want de hoogste gebouwen hier zijn de grote hotelgebouwen en vakantieparken.

In de Old town Shuhe dichtbij de universiteit in de buurt is een heel andere sfeer dan in het centrum en ondanks ook de vele toeristen hier voelt het rustiger en ruimer aan. De hoofdbezigheid hier is toch wel shoppen en schommelen tussen de vele geverfde sjaal, doeken, mantels, poppetjes, sieraden etc. Ook maken we van de kans gebruik om ons in de kledij van een van de minderheden te hijsen en een fotoshoot te houden. Twee buitenlanders in de traditionele klederdracht van een Chinese minderheid ziet er natuurlijk grappig uit dus we trekken veel aandacht met onze poses voor de camera.

Aan het eind van de middag gaan Sandra en ik met zijn tweexebn weer terug naar het centrum om eerst Sandra een Chinees pakje te laten aanmeten, dan samen Koreaans te gaan eten en vervolgens Joris en Xu weer te treffen bij het theater gebouw om daar een dansvoorstelling van de minderheden,met als voornaamste groep de Naxi mensen, bij te wonen. We genieten volop en zijn onder de indruk van de diversiteit van deze verschillende bevolkingsgroepen, niet alleen in gebruiken, gewoontes, uiterlijke kenmerken, maar vooral taal, muziek en kleding. Als ik dan kijk naar al deze verschillende groepen mensen die allemaal samen naast elkaar wonen in xe9xe9n land met respect voor elkaars gewoontes en gebruiken, elkaar in hun waarde laten, daar kan menig land nog wat van leren. Zo zou het in de hele wereld moeten zijn. Maar het meest fascinerend vind ik nog dat het lijkt of de hele wereld samen komt in China. Het lijkt wel of alle bevolkingsgroepen in de wereld afstammen van de 55 minderheden die China rijk isx85..

Op dag 4 beginnen weer met een heerlijk ontbijtje om daarna weer de fiets te pakken omdat Joris ons nog een stuk van de stad wil laten zien. We zien de Black Dragon Pool, de plaatselijke markt en ook geeft hij ons wat tips mee over eventuele georganiseerde reisjes. Na een tosti kaas (jaaa je verwacht het niet!) in een leuk cafeetje splitsen we ons op, Joris gaat terug naar de universiteit en Sandra en ik gaan op de fiets richting de prachtige Yulong Snowmountain. Echter we hadden niet door dat het nog 30 kilometer fietsen zou zijn en met de warmte en het niet al te hoge tempo dat we maar kunnen halen doordat de fietsen niet helemaal bij onze lengtes passen komen we maar tot 5 kilometer van de universiteit vandaan. Opeens staan we op een soort Amerikaanse highway met alleen maar grote vlaktes om ons heen, bergen op de achtergrond en voor ons een lange streep van heet zwart asfalt. Sandra geeft aan niet verder te willen fietsen dus slaan we linksaf om daar een beetje door een deel van de oldtown Baisha te fietsen, maar we hebben het er al gauw gezien. Als we nog een stukje door bospaadjes en afgelegen weggetjes hebben gecrost besluiten we om te keren en weer richting de oldtown te gaan waar Joris ons gisteren ook mee naar toe had genomen omdat Sandra nog wat wil winkelen. Nu is eindelijk voor mij het mooiste stuk van deze hele tocht aangebroken: ik mag los op mijn mountainbike. Ik ben helemaal happy met de fiets want hij past best goed bij mijn lengte, er zit goede vering in en heeft een goede wegligging. Als we dan een binnendoorweg pakken naar de andere oldtown en over zandwegen en vlaktes met af en toe een boom en veel gaten en hobbels gaan, laat ik Sandra achter me en ga ik even voluit. Het is warm maar er waait een lekkere frisse wind. Perfect weer om mijn spieren eens goed de kost te geven en te genieten van de prachtige natuur en wanneer kan dat nu beter als je staand op de pedalen het stof en de hobbels trotseert om de trappers van mijn ijzeren paard in hoge snelheid rond te laten gaan en daardoor de wind door je haren te voelen en het zweet je uitbreekt als je even stilhoudt. Ik geniet. Na dit uitraasmoment bereiken we de oldtown Shuhe weer en al snel zien we een mooi plekje om even wat uit te rusten, wat te drinken en iets te eten. Het duurt niet lang of een aantal Chinezen heeft ons buitenlandse meiden opgemerkt en daar komen de fotocamerax92s te voorschijn en omstebeurt gaan de familieleden met ons op de foto. Als we ons beiden daarna weer hebben gewaagd aan het passen en kopen van sjaals en ander prutgerei trappen we onze tweewielers weer aan om richting het centrum van LiJiang te gaan. We hopen nog te weten hoe we terug moeten, maar als snel blijkt dat we ergens een verkeerde afslag hebben genomen want beiden herkennen we dit deel van de stad niet. Met een getekende platteland, die we bij de fietsen kregen (hebben ze dus niet voor niks gedaan, ze zullen het geografisch inzicht van buitenlanders al wel kennen ) ) en met handen en voeten de weg vragen (ja met handen en voeten want de meesten spreken hier een dialect waar ik soms ook weinig van kan maken) komen we toch weer op de goede weg uit. Dan moeten we even flink doortrappen want de fietsen moesten voor 19.30u terug zijn en we hebben nog precies 2 minuten. Om precies 19.30u scheuren we het plein op waar de overige fietsen zijn uitgestald en begroet de eigenaar van het cafe/fietsenverhuur ons met een vriendelijk gezicht en moet hij lachen om de manier waarop we proberen onze afspraak na te komen. Alles is prima en hij is blij dat we veilig terug zijn. Omdat we onderhand wel honger hebben gekregen gaan we in hun cafe Alibaba ook meteen wat eten. En hier eet ik de heerlijkste schnitzels die ik ooit heb gehad, mager vlees en heerlijk klaargemaakt met daarbij lekkere frietjes en sla, en een biertje om deze vakantiemaaltijd compleet te maken.

Vandaag gaan we dan echt proberen bij de mooie berg te komen. We wachten bij het enige busstation dat de universiteit rijk is en hopen daar een bus te kunnen pakken. Helaas lukt dit niet maar worden we door 2 andere mensen meegenomen die duidelijk ook daar werken en dus waarschijnlijk geld krijgen als ze weer nieuwe klanten meebrengen. Ze nemen ons mee naar de plek waar je per paard naar de berg kunt. Ik vind het helemaal leuk om nu een echt paard te mogen bestijgen hoewel ik toch wel een beetje moet terugdenken aan mijn paard en kameel avontuur in Binnen Mongolixeb in 2004 waarna ik een hele week ongelooflijk last heb gehad van mijn achterwerk. Nu loop ik nog enigszins stijf rond van het fietsen, wat ik ook alweer een half niet meer had gedaan. Eindelijk zijn er dan 2 paarden voor ons geregeld en niet alleen 2 paarden met zadel maar ook 2 begeleiders die de teugels nemen en voor het paard uitlopen om hem via het beste pad de berg op te manoeuvreren. Als ik vooraf geweten had dat het zo ver en zo stoffig zou zijn weet ik niet of ik het aangedurfd had, maar gelukkig was ik hier vooraf niet van op de hoogte en geniet ik vooral van de mooie plekken die we te zien krijgen, de zon, de wind en voel ik me met mijn cowboyhoed op al een hele stoere cowgirl. En over koeien of vee gesproken, er was ons beloofd dat we yaks te zien zouden krijgen, nou ik kan u melden we hebben er 1 gezien, ja ja het was mega indrukwekkend en heel eng, not. Er stond een treurige yak met een touw vastgebonden aan een pin heel zielig naar ons te kijken toen we langzaam voorbij wandelden (nou het paard wandelde en wij hobbelden op zijn rug mee). Omdat de berg op sommige plekken nogal stijl is, moeten we af en toe afstijgen om zelf een stukje te lopen en het paard wat rust te geven. Ik vind dit helemaal geen probleem want jeetje wat wordt je stijf van anderhalf uur op zox92n paar heen en weer te wiebelen. Onderweg stoppen we nog een keer om wat maxefskolven en gepofte aardappels op te peuzelen. Ik moet wel opmerken dat ik nu wel kan voelen dat we steeds hoger komen. Deze berg telt 5500m hoogte en wij worden naar het 2^e niveau gebracht op zox92n 3500m. Hoe hoger we komen hoe slomer ik me voel. Op het eindpunt aangekomen valt me het uitzicht enigszins tegen in vergelijking met de plaatjes die we hebben gezien. Toch schieten we wat fotox92s en klets ik wat met onze begeleiders, waarvan er een rustig een stuk ijs, wat van een hoger gelegen gedeelte op de berg komt,zit op te zuigen. Daarna is het weer tijd om op te stijgen en weer af te dalen naar de bewoonde wereld. Ik verbaas me telkens weer over de uitgestrektheid van dit gebied. We zijn omgeven door bergtoppen, vlaktes, bomen, rotsen en zand vooral veel zand. En de wind zorgt er weer voor dat we dat zand nog lang zullen kunnen terugvinden in onze haren, oren en kleren. Het is wederom dus weer genieten zo in de natuur. Toch ben ik wel blij weer terug in het dorpje te zijn zodat ik mijn gevoelige bips wat rust kan geven. Maar als we van ons paard zijn geklommen (ja voor mij is het echt klimmen want ik ben zo stijf als wat dat ik niet meer heel sierlijk mijn been kan opgooien zoals een echte cowgirl betaamtx85.) staat ons iets onaangenaams te wachten: Sandra is haar fotocamera verloren. Tijdens het laatste stuk naar beneden is het uit haar borstzak gevallen en ze besluit dan ook meteen terug te lopen de berg op om te kijken of ze het nog terug kan vinden. Ik bedank ondertussen nog even mijn begeleidster en maak haar zoontje blij met mijn cowboyhoed (zie fotoboek, schattig kindje met grote hoed op!). Gelukkig keert Sandra snel terug en beseft ze dat het zoeken in die woestijn daarboven geen zin heeft. Helaas zit er niks anders op dan terug te keren naar huis zonder haar fototoestel. Een geluk bij een ongeluk is dat we gisteren in de stad net al onze fotox92s op een cd-tje hebben gebrand waardoor ze alleen maar de fotox92s van vandaag kwijt is.

Als we weer bij Joris en Xu aankomen op de universiteit besluiten we samen te eten en ik ga met Xu mee naar de kantine om daar eten te halen. Daarna gooit Xu dit eten nog weer even in de pan om het nog even goed door te bakken (wat in de kantine niet gebeurt) en dan is het weer smullen van de verschillende Chinese gerechten met een kommetje rijst. Als we Joris het verhaal van de camera hebben verteld concludeert hij ook dat we het beste naar de politie kunnen gaan om het aan te geven zodat we een bonnetje krijgen van de politie dat Sandra kan gebruiken om haar geld terug te vragen bij de verzekering. Zo gezegd zo gedaan. Na het eten gaan Sandra en ik weer met de bus naar het centrum op zoek naar een politiebureau. Met hulp van een aardig Chinees meisje regelt zij dat 2 politieagenten ons met een grote politiejeep op komen halen!! Een beetje giechelig en onder de indruk van de mooie mannen in uniform en de stoere auto laten we ons vervoeren naar het politiebureau wat helemaal verscholen ligt in een achterafstraatje in een niet al te veel gezelligheid uitstralende buurt. Nadat de agenten nog even in de zitkamer de spannende serie hebben afgekeken die ze schijnbaar aan het volgen waren, nemen ze ons mee naar een kantoortje waar alles wordt genoteerd. Ze staan ons vriendelijk te woord en omdat ze rustig praten en luisteren kan ik ze alles goed uitleggen in het Chinees. Dan worden wederom met een auto naar een ander kantoor gebracht waar ook de afdeling Foreign Affairs is ondergebracht, juist hier moeten dus de buitenlanders heen. Twee beleefde politieagenten luisteren nog eens naar ons verhaal en noteren het een en het ander en melden ons dan dat we de volgende morgen om 8.30u terug moeten zijn zodat de man van het bureau Buitenlandse Zaken het officieel voor ons op papier kan zetten. En zoals het echte politieagenten betaamd worden we wederom met een politieauto weer netjes afgezet bij de universiteit. Wij zijn wel tot de conclusie gekomen dat ze hier bijzonder goed met buitenlanders omgaan en de politieagenten de enige Chinezen zijn die een beetje in de buurt komen van onze criteria van een knappe man (of komt dit alleen door het uniform, de mooie auto en de macht die het uitstraalt?).

Na alle drukte van de dag ervoor heb ik heerlijk geslapen en ben ik benieuwd wat we vandaag weer zullen beleven. Ik heb ondertussen wel een beetje last van mijn roodverbrande armen, handen en voeten. Ondanks verwoed insmeren is de zon hier op deze hoogte toch krachtiger dan gedacht en ook helpt de droge wind goed mee. Toch ben ik wel superblij dat ik na die koude winter eindelijk zomerkleren aan kan en dit versterkt helemaal het vakantiegevoel.

Joris besluit met ons mee te gaan naar het politiebureau om als lokale held/bekendheid even zijn gezicht te laten zien. Wederom zijn we te lui om een eindje om te lopen naar de poort en springen we over het hek. Bij de politie is het binnen no time geregeld en met de bewijs van verlies/diefstal sluiten we het avontuur bij de politie af. Dan is het zaak voor Sandra en mij dat we een busje vinden die ons naar de Yangtze rivier kan brengen omdat we gehoord hebben dat het daar heel mooi is. Dit heeft even wat voeten in de aarde, maar dan zitten we toch in een wat oud busje richting het kleine plaatsje Shigu. Anderhalf uur schommelen we door kleine dorpjes, over bergwegen en langs prachtige uitzichten en landschappen. En dan zijn we bij de eerste tak van de Yangtze rivier aangekomen, de grootste rivier van China. Hier genieten we van het water en de prachtige natuur. Als Sandra zich langs de oever een plekje heeft gezocht zoek ik me een stok en ga ik langs de oever op lopend op zoek naar nog mooiere plekjes. Ik vind het heerlijk even alleen te zijn met mijn gedachten en mijn gevoel en de charme en puurheid van deze plek en deze rivier in me op te nemen. Het voelt alsof ik weer even kind ben en geen andere zorgen heb dan alleen het springen van steen naar steen, het kruipen tussen de bomen en struiken door, het plagen van een kikker, het luisteren naar het kabbelende water en de wind voelen in mijn gezicht. Als ik op een mooi stuk stenen sta middenin de rivier besluit ik mijn zelfontspanner op mijn fotocamera toe te passen om toch fotox92s te maken van deze plek. Ik heb dikke schik als ik steeds het fototoestel klaar zet op een stapeltje stenen en dan over de stenen spurt om vervolgens naar beneden te duiken zodat ik zelf ook nog op de foto kom, kinderlijke lol noem ik. Hoewel ik zin heb om nog een heel eind door te lopen en maar te zien waar ik uit kom, besluit ik toch maar terug te lopen om Sandra weer op te zoeken en samen terug te keren richting LiJiang. Onze terugrit komt als een cadeautje als we twee joviale Chinese jongens vragen of we met hen mee terug mogen reizen in het busje dat ze voor een dag hebben gehuurd. Ze vinden het geen probleem en samen gaan we ook nog even naar een meer waar men ook kan paard rijden. De achterwerken van Sandra en mij zijn nog niet toe aan alweer een zadel dus we laten het bij ouwehoeren met de jongens (in de zin van samen grappig op de foto gaan!!). x92s Avonds eten we wat in de oldtown in het centrum. Daar zijn veel barretjes en restaurantjes. Hoewel de prijzen haast op Europese waardes zijn is het er wel erg gezellig en serveren ze lekker eten.

En dan zijn we alweer aangekomen bij de laatste volledige dag in LiJiang. Ik begin de dag met een gesprek met mevrouw Ren Jing. Joris heeft voor mij geregeld dat de assistent van het hoofd van de buitenlandse leraren mij wil ontvangen om te bekijken of ik eventueel bij hun universiteit aan het werk kan als docent Engels. Het gesprek verloopt goed en als ik wil zou ik het contract kunnen ondertekenen en volgend schooljaar aan de slag kunnen als een van de foreign experts hier. Ik geef aan dat ik er nog even over wil nadenken en moet overleggen waarop ik binnen twee weken met haar contact zal opnemen over mijn besluit. Het zou me wel super lijken om hier een jaar te mogen werken en de ervaring op te mogen doen. In principe krijg ik deze kans dus zo in mijn schoot geworpen. Het is een prachtige universiteit met een nog mooiere omgeving en leuke studenten maar ik besef ook dat ik dan maar 1 maandje in Nederland zou zijn om daarna alweer een jaar terug te keren naar dit fascinerende land. En dit ga ik denk ik niet helemaal trekken en daarbij wil ik het ook niet, want ik wil eerst genieten samen met Tom en weer lekker dicht bij mijn familie en vrienden zijn en dan zien we wel weer. Ik kan jullie nu dus mededelen dat ik deze mooie kans heb laten lopen, maar wel met een prachtig contact rijker en mocht ik later nog eens interesse hebben dan ben ik altijd welkom op de Yunnan Tourism and Culture University, dus wie weetx85..

De rest van de dag verloopt ook vol verassingen. We gaan samen met Joris naar een dorp verderop waar op een middelbare school een zing- en dansvoorstelling gegeven gaat worden door de leerlingen en Joris is als soort eregast uitgenodigd. Echter als we daar aankomen belt onze chauffeur, oude leerling van de docente waar Joris contact mee heeft gehad, nog even met zijn oude lerares en opeens blijkt de voorstelling niet om 14.00u te beginnen maar om 17.00u!! Als Joris ook zelf met de lerares heeft gesproken besluiten we snel even een kijkje te nemen op de middelbare school en dan weer terug te keren naar LiJiang en dus niet te wachten op de voorstelling want deze is nu 3x verzet en nu is het een keer goed geweest. In LiJiang gaan we lunchen in de Oldtown, echter dit levert niet al te veel goeds op voor Sandra. Tijdens het eten wordt ze al misselijk en voelt zich beroerd. We pakken een taxi naar x93huisx94 en als Sandra in bed duikt ga ik met Joris een film kijken in zijn thuisbioscoop (lees: mega groot flatscreen breedbeeld tv). Sandra is aan de diarree maar voelt zich na de paar uur slaap al wel weer wat beter waardoor ze wel deel kan nemen aan ons laatste avondmaal in LiJiang bij Joris en Xu.

Als we x92s morgens weer wakker worden is het douchen, tas inpakken, afscheid nemen en vertrekken naar de lange afstandsbus om naar de volgende stad Dali te gaan. Ondertussen voel ik me ook niet helemaal top waardoor Sandra en ik de busrit dan ook niet als echt prettig ervaren. Gelukkig word ik afgeleid door de mooie plaatjes die voorbij schuiven aan mijn raam en houd ik mezelf bezig met het uitzoeken van de bezienswaardigheden in Dali, de reis van Dali naar Kunming en ons verblijf in Kunming. We zijn van plan om vandaag overdag in Dali door te brengen en dan de nachtbus te pakken naar Kunming om daar nog 1 dag door te brengen en te overnachten om de volgende morgen ons op te splitsen op het vliegveld, ik ga terug naar Beijing en Sandra gaat door naar het tropische eiland van China genaamd Hainan. Maar de tocht verloopt heel anders dan gepland. Na aankomst in Dali kopen we bij het lange afstandsbusstation meteen kaartjes voor de nachtbus en laten we daar ook onze backpack achter. We wandelen wat door de stad, gaan eten bij een leuk westers cafeetje en dan met het openbaar vervoer naar de Drie welbekende Pagodes van Dali. Deze pagodes zijn een van de oudste nog bestaande bouwwerken van China. De grootste is 70m en deze wordt bijgestaan door twee kleinere van 42m. Ik kan jullie ook alleen maar wat over deze 3 pagodes wat vertellen omdat ik de rest van het park niet heb gezien. Na binnenkomst heb ik me de 3 pagodes bekeken, een paar fotox92s gemaakt en toen ben ik op het eerste beste bankje gaan liggen omdat ik me ondertussen hondsberoerd voelde en van misselijkheid en duizeligheid niet verder wilde rondkijken. Sandra heeft dit nog wel gedaan en nadat zij was teruggekeerd zijn we snel teruggegaan richting de bus die ons naar Kunming zal brengen waar we een kaartje voor hadden gekocht zodat ik op dat bed wat kon gaan rusten. Echter om het lange afstandsbusstation te bereiken moesten we weer met de stadsbus en dit was niet bepaald bevorderlijk voor mijn toestand. Als we net de bus zijn uitgestapt grijp ik Sandra bij de arm en komt daar eindelijk de eerste lading voedsel via neus en mond weer naar buiten. De struikjes op de vluchtstrook moeten er aan geloven, maar dit boeit me nu het allerminst. Wel ben ik verbaasd dat niemand op of om kant als er ineens een buitenlandse langs de kant van de weg haar maag staat te legen, blijkbaar de normaalste zaak van de wereld. Sandra steunt me met zakdoekjes en water en constateert bezorgd dat ik toch wel een beetje een rare kleur krijg in mijn gezicht (lees: gelig groen). Ik ben blij dat ik de lange afstandsbus heb gehaald en opgelucht zien we dat de bus nog precies op dezelfde plek staat en gerustgesteld leg ik mijn slappe lichaam op het bed in de poging een beetje te kunnen slapen. Als ik net weg ben gedommeld voel ik ineens alles klotsen in mijn buik. Als ik mijn ogen open zie ik waar dit door komt, de bus is gaan rijden. Alleen dit was niet de bedoeling. Het is pas zeven uur en Sandra is net even ergens wat eten. Als we bij een ander lange afstandsbusstation zijn aangekomen waar we de rest van de reizigers zullen oppikken, wijs ik de chauffeur erop dat hij terug moet gaan om Sandra op te halen omdat zij nu niet weet waar we zijn. Ik heb dit nog niet gezegd of ik sprint de bus uit om de struiken naast het wc-gebouwtje helemaal te voorzien van een nieuw kleurtje. Ik zal niet in details treden maar ik kan wel zeggen dat het er aan alle gaten in mijn lichaam uitkwam en dat is nou niet bepaald fijn als je onderweg bent en er dus geen plek is om je te wassen of op te frissen. Gelukkig komt er iemand terug met Sandra en ben ik blij dat ze haar gevonden hebben zodat ik me daar geen zorgen meer om hoef te maken. Achter de bus trek ik me even andere kleren aan om daarna weer even op bed te gaan liggen. Tot 22.30u dat de bus vertrekt ben ik nog een aantal keren net op tijd de bus uit gekomen om ook de rest van mijn maaginhoud eruit te spugen. Ik voel me opgelucht dat nu alles eruit lijkt te zijn maar ben ondertussen wel zo slap dat ik tegen de busreis opzie. Gelukkig valt het allemaal mee en gaat het onderweg prima, ik slaap zelfs af en toe.

In Kunming aangekomen pakken we een taxi naar een hotel dat ik al eerder had opgezocht in de Lonely Planet. Daar boeken we snel een kamer zodat ik de rest van de dag in bed kan doorbrengen om mijn lichaam wat rust te geven en wat aan te sterken. Ik eet de hele dag niets en drink veel (gelukkig heeft Sandra nog Norrit mee) zodat mijn maag even helemaal leeg is. Ook het vele slapen doet me goed. Sandra is gelukkig nog zo ver goed in orde dat ze nog even wat boodschappen doet en ook dan kruipt ze haar bed in want ook zei is nog niet helemaal hersteld van de diarree. Op dit punt kunnen we dus wel concluderen dat we ergens iets verkeerds hebben gegeten en onze lichaam dit ieders op hun eigen manier eruit werkt. Helaas kan ik jullie nu niks vertellen over Kunming want ik heb alleen de hotelkamer van binnen gezien.

De volgende morgen voel ik me na 2 droge boterhammen alweer een stuk sterker en een lauwe douche (ranzige kamer met nog slechtere badkamer) frist me weer een beetje op. Dan is het tijd voor Sandra en mij om naar het vliegveld te gaan waar ik Sandra op het vliegveld naar Hainan zet en daarna zelf 4 uur moet wachten tot mijn vliegtuig eindelijk vertrekt. Het leuke is dat ik tijdens de uren in de wachtruimte wel een leuke Chinees uit New York ontmoet waar ik een luchtig en gezellig gesprek mee voer in het Engels. Hoewel het iets heel simpels is deed het me wel heel goed op zox92n moment dat ik me niet zo lekker voel en de afstand tot thuis extra voelbaar is. De vlucht verloopt verder soepel en na nog een ritje met de shuttle bus ben ik blij dat ik weer op mijn kamertje ben. Het was een hele bijzondere vakantie die vol verassingen zat maar vooral ook rijk was aan leerzame ogenblikken en heerlijke geluksmomentjes.

De foto’s van mijn vakantie in Lijiang zijn hier te bezichtigen!!! Het verslag komt later….

Jaja, niet alleen een heerlijk lang verhaal maar ook foto’s!! Check zehier

Kijk en geniet!

Lieve mensen,

na een lange stilte hier dan eindelijk weer een berichtje van mij vanuit de stoffige hoofdstad van China. Je moet maar denken, geen nieuws is goed nieuws. Ik ben de laatste tijd druk geweest met vanalles en nog wat en kom niet veel meer toe om mijn website te updaten. Maar daarom heb ik nu voor jullie ook wel iets heel speciaals! Zoals de meesten wel weten zijn mijn ouders, zus en haar vriend bij mij op bezoek geweest en jullie willen natuurlijk weten hoe dit was. Omdat ik het natuurlijk zelf kan vertellen heb ik toch gemeend een van de gasten te moeten vragen hier iets over te schrijven aangezien het voor hen een heel andere ervaring is. En daarom mag ik nu trots aankondigen: het verhaal van mijn vader!!! Veel leesplezier en ik laat later wel weer iets van me horen! Oja, vergeet ook niet de fotos te checken he!

Mijn verslag van een fijne vakantie in China.

Het is nu kwart over vier ‘s morgens en ik ben net opgestaan, omdat ik al een uur heb liggen woelen in bed en niet meer kan slapen. Een duidelijke nasleep van de vlucht door de verschillende tijdszones. Het tijdsverschil met Beijing bedraagt namelijk 6 uur.
Gisteren hebben we een lange dag gehad. We zijn om half zes opgestaan om de laatste spulletjes te verdelen over de koffers, te ontbijten en afscheid te nemen van onze dochter en fantastische reisleidster Maxefke. Om half acht worden we opgehaald door onze bijna privxe9-chauffeur, want om half elf zullen we terugvliegen naar Amsterdam Airport waar onze auto op ons staat te wachten.

Toen we, Janneke en Jan, Marga en ik, na een vlot verlopen vlucht aankwamen op het vliegveld van Beijing zagen we Maxefke volgens mij al eerder bij de uitgang van de gate dan dat zij ons opgemerkt had. Haar grote gestalte gekleed in haar roze jasje steekt duidelijk af tegen de over het algemeen kleinere, somber geklede omstanders. Na een hartelijk welkom begeleidt ze ons naar de taxibus en ons hotel, BFSU hotel 19 North Xisanhuan Avenue, onze uitvalsbasis voor de komende 8 dagen. Het ziet er netjes uit alleen de bedden zijn Spartaans hard, wat voor mij enkele lange moeilijke nachten oplevert. Na een korte rustpauze zullen we vanmiddag de omgeving , de campus en Maxefke’s kamer bekijken. Het is hier een stuk warmer en we kunnen onze jassen nu wel missen. Aansluitend gaan we naar een restaurantje in de buurt voor onze kennismaking met de traditionele Chinese keuken. We hadden ook dumplings, een zakje van deeg gevuld met gehakte spinazie en ei, besteld. Daarvan zitten er tien in een mandje en ze worden gestoomd opgediend. Grote hilariteit bij het bedienend personeel toen ze met vijf van zulke manden aan kwamen dragen en pontificaal midden op onze tafel opstapelden en wat moesten we lachen om de beteuterde smoeltjes toen ze er vier weer op konden halen want zoveel was niet besteld.

Donderdag gaan we eerst naar het Fragrant Hill Park, een steile rotsheuvel van 557 meter hoog, vanwaar je een mooi overzicht hebt over de hele stad, als het tenminste helder is. Voor Marga en mij een hernieuwde kennismaking met het openbaar vervoer hier. De stadsbussen zijn nog even krakkemikkig als 2 jaar geleden, maar de taxi’s en de gewone auto’s zien er een heel stuk minder nostalgisch uit, zeg maar gewoon westers net als enkele brommertjes en motoren. De fietsen, bakfietsjes en driewielers zijn even somber, triest en oud als de vorige keer. We gaan met de kabelbaan naar boven en nemen de trappen, vergelijkbaar met de Echte Muur, weer naar beneden. Het is helder en warm en het uitzicht is schitterend. We zien vele mooie vergezichten, want de afdaling is behoorlijk vermoeiend en zwaar, dus moeten we regelmatig pauzeren. Daarna bezoeken we Het Zomerpaleis, het zomerverblijf van de keizers, die alleen hier verbleven als het in de Verboden Stad te heet werd, want dat is helemaal ommuurd. Grote stukken staan in de steigers en kunnen niet bezichtigd worden, maar de rest is wederom het bekijken waard en ligt er schitterend bij. Na de overtocht vanaf het eiland met de drakenboot bezichtigen we nog de rest van het park.

Vrijdag bezoeken we de Verboden Stad, die zo heet omdat het voor het gewone volk verboden was hier binnen te gaan. Als we via de metro op straat komen is de drukte enorm.
Uit voorzorg dragen we onze rugzakken voor de buik, want het is steeds aanschuiven in de menigte. We gaan de grote toegangspoort door en gaan daarna omhoog naar het balkon met de foto van Mao Zedong en hebben er dit keer hetzelfde uitzicht over het Tiananmenplein
(plein van de Hemelse Vrede) als Mao zelf, met dien verstande dat de mensenmassa op het plein nu niet komen kijken omdat wij daar nu staan. Onvrijwillig komen de beelden weer bij me boven van de grote studentenopstand tegen de regering en de student die in z’n eentje een tank staande houd tot het moment dat de tanks ingezet worden om de betoging te breken en velen de dood vinden. Toch hebben enkele chinezen ons daar zien staan, want als we beneden komen, worden we opgewacht door groepen chinezen die vragen of we met hen op de foto mogen, echter alleen met Maxefke of Janneke of met beiden samen. Na de fotosessies bezichtigen we het park, tenminste de delen die niet in de steigers staan. Ook hier zijn ze bezig de gehavende buitenkanten van een nieuwe verflaag te voorzien. Alles wat klaar is ziet er weer prachtig helder en fris uit, een hele tegenstelling met het overige vale grauwe en stoffige muurwerk. Bij de noorduitgang worden we bestookt door een horde mannen die alsmaar schreeuwen “bicycle” en willen ons met hun fietstaxi’s verder vervoeren. Michelle, een Chinese vriendin van Maxefke, is ook mee vandaag en zij heeft ons in het Engels zoveel mogelijk tekst en uitleg gegeven over de Verboden Stad, om zo die taal te kunnen oefenen.
Dus we hebben drie karretjes nodig, waarvoor 360 yuan wordt gevraagd maar na langdurig en keihard onderhandelen bereikt Maxefke de compromis die zij in gedachten had, n.l. 150 yuan wat ongeveer 15 euro is. Daarvoor rijden ze ons een uur lang door de hutongs, het alleroudste deel van de stad waar de arbeiders gewoond hebben die beginjaren 1400 de Verboden Stad hebben gebouwd, en geven ons onderweg zo goed mogelijk tekst en uitleg over de geschiedenis ervan. Daarna lopen we naar Wangfujing, het super-de-luxe winkelcentrum.

Zaterdagmorgen moeten we vroeg op, want onze taxichauffeur zal ons om 7.30 uur oppikken om met ons naar Simatai, de Grote Chinese Muur, te brengen op 110 km van Beijing. Er zijn drie plekken waar de Muur, door de eeuwen heen gebouwd om vijandige legers, m.n. uit Mongolixeb tegen te houden, beklommen kan worden. Badaling is erg toeristisch, dus niet geschikt voor ons. De tweede, Mutianya, hebben Maxefke, Marga en ik de vorige keer bezocht, een prachtig gerestaureerd en heel lang stuk, maar dit keer willen we naar het meest verafgelegen gedeelte. Hoewel de chauffeur in het tweede deel van de twee en een half uur durende reis, moet vechten tegen de slaap, komen we het laatste deel rijdend over onverharde brokkenwegen toch heelhuids aan op de plaats van bestemming. Alles wordt hier in het werk gesteld om een nieuwe toeristentrekpleister te gaan vormen. Restaurantjes, ontvangsthallen, ticketloketten, de kabelbaan en klauterroute naar boven, alles is nieuw en men is koortsachtig bezig de brokkenwegen te voorzien van asfalt.
Het is er echt schitterend, de vergezichten, de stuwmeren, de begroeiing en de gedachte dat hier vroeger dag en nacht soldaten waren, die vanuit hun uitkijkposten wachtend op vijandige legers, die de Heilige Stad wilden veroveren via deze schier onmogelijke route door de bergen, maken dit tot een onbeschrijfelijke ervaring. Om onze reeds dagenlang geplaagde zere kuiten te ontlasten gaan we na een uurtje weer naar beneden waarbij Maxefke en Jan een groot gedeelte hangend in een tuigje aan een kabelbaan over een meer naar beneden suizen en na de stuw met een boot naar het vertrekpunt worden teruggevaren. Terug bij aankomst in de stad zet de chauffeur ons af bij de Carrefour. Bij deze Franse supermarkt, waarvan er een aantal zijn in Beijing, kun je letterlijk alles denkbaar op food en non food gebied kopen. Aan het eind van de gangen staan ongeveer 45 kassa’s en voor allemaal staat een lange rij mensen rustig te wachten tot ze een keer aan de beurt zijn. In deze wereld is agressie een niet bestaand woord, wat ook duidelijk te zien is in het verkeer, waar iedereen elkaar links en rechts inhaalt terwijl er af en toe fietsers zijn die doodgemoedelijk tegen alle verkeer in fietsen, wat hier geen enkel probleem is. Een aanrijdinkje op de driebaansweg, geen file hoor, enkel twee stilstaande voertuigen waarvan de bestuurders samen met een politieagent de schade regelen midden op de weg staand, terwijl alle verkeer er gewoon omheen doorrijdt en iemand met autowegschoonmaakwerkzaamheden bezig gekleed in een oranje jas een soort fietskarretje achter zich aantrekt tegen de verkeersstroom in en zo bezig is zwerfafval uit de middenberm te halen.

Zondagmorgen hebben we gebruikt om eens lekker uit de slapen te lezen of gewoon niks te doen en onze benen een beetje te verwennen na alle klauterpartijen van de afgelopen dagen.
De middag hebben we een markt bezocht ergens in een hele grote kelder om wat leuke spulletjes te kopen of af te laten maken. Feest voor de dames, maar alles behalve mijn hobby.
‘s Avonds gaan we naar het Red Theatre, waarvoor onze taxichauffeur kaartjes wist te regelen via een kennis, om de Greatest Kung Fu-show on earth te bewonderen. Nou het was ook echt fantastisch wat voor show deze, in een afgesloten klooster getrainde merendeels jonge gastjes, ten beste gaven. Op de terugweg rijden we nog even langs de Verboden Stad en het Tianenmenplein, om dit te aanschouwen als alles verlicht is. ‘t Is werkelijk een sprookjesachtig schouwspel.

Op maandag gaan we een bezoek brengen aan de Lamatempel, waarin vele Boeddhabeelden staan die dagelijks door vele pelgrims worden aanbeden, bewierookt en waarvan de offerblokken rijkelijk gevuld worden. Hier leven nog steeds vele monniken hun dagelijks leven in gebed en meditatie en draaiend aan de gebedsmolens. Hier ook staat een van de grootste Boeddha’s van de wereld, opgenomen in het Guinessbook of Records, met een totale hoogte van 26 meter, waarvan 8 m. onder de grond. Volgens mij hebben ze eerst het beeld vervaardigd en er daarna een tempel omheen gebouwd. Erg indrukwekkend, m.n. door de erg gedetailleerde afwerking en ook de offers op het altaar ervoor. Zo staat er altijd drinken, eten en fruit klaar.

Voor dinsdag heeft Maxefke kaartjes gekocht voor de trein naar Tianjin, een stad niet zo ver van Beijing. We zouden in eerste instantie naar Shidu gaan, maar dan moesten we al om kwart over vijf met de trein en dat zagen de meesten niet zo zitten, dus hoeven we nu pas om kwart over zeven op pad. Het is al flink druk in de bussen en proppen in de metro voordat we net op tijd de goeie trein hebben, want van het kastje naar de muur sturen kennen ze hier ook.
Het beeld van deze stad wordt overheerst door bouwkranen. Bijna alles ziet er hier ook nieuw, kleurrijker en helderder uit dan in de hoofdstad en er hangt ook niet zo’n smog, maar buitenlanders worden hier nog als buitenaardse wezens aanschouwd. Hele stadsdelen zijn verbouwd tot kleine winkeltjes met een gedeelte van hun koopwaar op straat uitgestald. Erg mooi en xe9xe9n blik opzij doet meteen iemand opveren om zijn waar aan te prijzen, meestal met een zakrekenmachientje in de hand om zo met buitenlanders prijsovereenkomsten te kunnen afsluiten. Na een hilarische rit met z’n vijven in een taxi, Jan languit liggend bij de dames op schoot, vertrekken we twee uur later dan gepland met de trein terug naar Beijing. Omdat er dan geen bussen meer rijden nemen we ook het laatste stuk een taxi, echter nu wel twee.

Als we woensdagmorgen om tien uur bij Maxefke komen om de foto’s op cd te zetten, vertelt ze dat ze gisteravond heeft gehoord dat ze voor het weekend verhuizen moet naar kamer 120 op de 1e verdieping i.v.m. renovatie van de 6e verdieping. Ze had de meeste spulletjes al ingepakt, alleen het bed op de nieuwe kamer was wel een erg krakkemikkig geval en ze had het voor elkaar gekregen dat ze haar andere bed mee mocht nemen. Na anderhalf uur met z’n vijven op en neer schouwend over de tien trappen( x 10 treden) is alles beneden, behalve de laptop want op nummer 120 is nog geen werkende internetaansluiting en gaan de andere drie boven met foto’s aan het stoeien terwijl Marga en ik op een bankje in ‘t parkje ervoor genieten van de zon, ons boek en de bejaarde dame die haar ochtendgymnastiek doet.
Na de welverdiende lunch in een heel gezellig internet cafxe9/restaurantje, wil het merendeel nog even naar de kapsalon ernaast om zich letterlijk eens lekker te laten verwennen.
Op Jan’s vraag of hij ook gescheerd kon worden, werd ontkennend geknikt, dus moest hij
‘s avonds zelf nog met het scheermesje van Janneke bezig. Janneke, Maxefke en Jan worden door 3 leerlingen, 2 meisjes en 1 jongen, in een stoel gezet, de haren flink ingezeept, uitgespoeld en daarna werd hun hoofd, borst, rug en armen gemasseerd. Allen liggen relaxed te dromen en ze merken amper dat ik het hele feest op film vastleg. De kapper wordt gewekt uit zijn middagdutje, want hij moet Jan knippen en dus moet Maxefke met haar haren ingepakt tot een soort tulband bijspringen om tekst en uitleg te geven over de gewenste coupe en hetzelfde gebeurt bij Janneke, die voorzien wordt van een verrassend frisse China-look.
Marga heeft zich ondertussen ook aangemeld voor een massage, terwijl Maxefke na haar knipbeurt moppert op de degene die haar knipt, want die heeft haast en er schijnbaar weinig trek in waardoor hij haar haar te veel uitdunt, zo van lange halen snel thuis.
Na anderhalf uur lachen, verwennen en 65 yuan (alles bij elkaar gerekend) lichter gaan we terug naar het hotel om de koffers voor te bereiden op de terugreis. ‘s Avonds gaan we onze laatste gezamenlijke warme maaltijd nuttigen bij een moslimrestaurant dicht bij het andere uiteinde van de campus. We moeten een poos wachten, voordat er plek voor ons is. Degenen die nog aan het tafeltje zitten, wat later onze plek wordt, hebben hun laatste hap nog in de mond als alles van tafel wordt geruimd en ze bijna letterlijk de tent worden uitgebonjourd. Het smaakt er echt fantastisch en als we onze buik rond gegeten hebben en terugwandelen is er een koude, harde wind opgestoken.

Na een onrustig nachtje zijn we om half zes wakker en staan op. We hadden zelf geen wekker en willen ons niet verslapen want om half acht staat de taxi voor om ons terug te brengen naar de luchthaven. Na een telefoontje van Maxefke om de afspraak te verifixebren, blijkt dat hij nog slaapt, maar hij zegt dat hij er op tijd zal zijn. Na een kort maar wel beetje emotioneel afscheid van Maxefke gaan we op weg naar de Boeing 747-400, die ons met de KLM 898 vlucht terugbrengt naar Amsterdam Airport. Tijdens de negen en een half uur durende terugtocht, wind tegen, worden we voortdurend bestookt met natjes en droogjes en warme doekjes om de handen te reinigen, onderwijl dommelend of film kijkend of puzzelend of zoals ikzelf lezend en genietend van het prachtige uitzicht vanuit het vliegtuig raampje.
Precies volgens de planning zet de gezagvoerder het toestel aan de grond en zoeken we onze
koffers en de auto op en na een bezoekje aan de Mac in Doetinchem zijn we om kwart over zes thuis, tegelijk met Tom Weenink die vanavond voor het laatst onze veestapel verzorgt.
Nu blikken we terug op een fijne, gezellige, actieve en warme vakantie!

Pap, dank je wel voor dit mooie verhaal!!!